Agenda

Druk, druk, druk….ik hoor dit zo vaak! Eerlijk gezegd, zeg ik het zelf ook genoeg, en dan ook nog gepaard met het standaard ‘ niet dat dat een excuus is, maar…..’ .
We gebruiken het met ons allen natuurlijk wel als excuus voor het telefoontje dat we al drie weken geleden hadden moeten plegen, het maken van een afspraak of heel soms omdat we gewoon geen zin hebben. Eigenlijk is dat laatste oneerlijk maar wat zou je zeggen als ik, na drie weken uitstel, je uiteindelijk bel en gewoon zeg dat ik geen zin had om te bellen? Zou je het je persoonlijk aantrekken of voor kennisgeving aannemen? Het geen zin hebben om te bellen hoeft natuurlijk helemaal niets met jou te maken te hebben, maar gewoon met het feit omdat ik niets te vertellen heb, liever met een breiwerkje op de bank hang of lekker in een boek aan het lezen ben.

Waarom ervaren wij dat we het zo druk hebben? Waarom ervaar ik dat ik het druk heb?
Ik heb daar wel een theorie over : we laten onze agenda bepalen !
Die agenda is, in mijn geval, gevuld met werk, huishouden, hardlopen, afspraak bij de kapper en schoonheidsspecialist, borrelen met vriendinnen, bezoekjes aan mijn ouders, breien, opvoeden, vakantie, afspraken met vrienden, dansles en alles is gepland en wordt vastgelegd. Daardoor ‘zie’ ik steeds die afspraken, zowel op papier als in mijn hoofd. Dit maakt dat ik het gevoel krijg dat ik het druk heb.

Het liefst zou ik een lege agenda willen hebben die ik elke dag invul met de dingen die ik die dag wil doen, gewoon doen waar ik zin in heb. Oké….dat zal mijn baas niet leuk vinden, maar het idee is leuk, toch? Uiteraard blijven er afspraken die van te voren moeten worden vastgelegd. De tandarts, de kapper, dansles....kortom de 'zakelijke' afspraken.
De afspraken met vrienden en familie moeten toch anders kunnen? Met vriendin K werkt het altijd prima. Wanneer één van ons vindt dat het weer tijd wordt om bij te kletsen (lees: borrelen), dan whatsappen we of er tijd is de komende dagen. Meestal lukt het om binnen een week een avond af te spreken, maar soms ook niet.....dat is jammer maar dan komt er wel weer een ander moment. Zo zou ik alle afspraken willen maken met vrienden en familie! Opbellen of appen of het uitkomt en dan gaan.....of niet.....net wat uitkomt. En komt het niet uit dan heb je elkaar toch even gesproken. Goed plan, toch?

Dus...allemaal geen nieuwe afspraken maken in het nieuwe jaar en het op zijn beloop laten. Je zult zien dat je het dan veel minder 'druk' hebt!

voordoen

Opvoeden is voordoen, zeg ik altijd. Zeker een jong kind doet nu eenmaal alles na wat de ouder doet, het is zijn of haar voorbeeld. Steekt mama haar tong uit, doet het kind dat ook. Trekt papa een gekke bek, dan doet het kind dat ook. En wat doet een kind als opa een krachtterm gebruikt? Juist....
Zowel negatief als positief gedrag, kopieert een kind van zijn voorbeeld(en).
Dus als je niet wilt dat je kind tegen je schreeuwt, schreeuw dan ook niet tegen het kind. Voor je het weet, denkt het kind dat het normaal is dat er zo gesproken wordt. Afleren wordt dan nog een hele klus......
Bij ons thuis kun je het verschil in 'voordoen' heel goed te zien.
Manlief heeft dochter A en zoon G altijd voorgedaan dat opruimen en hun kamer netjes houden belangrijk is. Ik ook heb een poging gedaan om zoonlief hetzelfde bij te brengen. Ik hecht echter niet dezelfde waarde aan een opgeruimd huis als manlief. Het resultaat is een super netjes opgeruimde kamer van dochter A en een kamer van zoonlief waar je nog geen voet in kan zetten zonder ergens op te staan.

Op een bepaalde leeftijd stopt het opvoeden. Immers alle waarden en normen zijn er al ingestampt en je hoopt dat je ze ooit terug ziet in je kind. Het voordoen blijft echter altijd. Ik zal blijven voordoen wat ik belangrijk vind; aandacht geven, lief zijn, streng zijn als het nodig is, dat ontspannen mag, en....dat boos worden ook mag.
Ik hoop dat mijn kinderen nog steeds kijken hoe ik de dingen doe, als ze eenmaal het huis uit zijn. Ik doe dat immers ook. Mijn vader is ziek en als ik zie hoe mijn vader en mijn moeder daarmee omgaan, dan is dat voor mij een voorbeeld.

Uiteraard kies je er soms ook voor om juist een voorbeeld niet te volgen, om het anders te doen. Zo kan het misschien gebeuren dat zoonlief later heel netjes is in het huishouden.........

Zekerheid

Van de week stelde ik aan een paar mensen in mijn omgeving de vraag "Kun je al jouw zekerheden loslaten om iets anders te doen met jouw leven?".
De antwoorden waren inspirerend, ontroerend en zeer helpend.

Over welke zekerheden gaat het dan bij mij?
In eerste instantie financiële zekerheid, want als dat wegvalt voorzie ik paniek, onrust en direct een zoektocht naar nieuwe financiële zekerheid. Ik zou dus niet mijn baan opzeggen om op zoek te gaan naar iets nieuws. Maar wat als het me overkomt? Kijk ik dan naar wat ik echt zou willen of ga ik toch voor het bekende met het bekende salaris? Ik besef me nu dat ik drie jaar geleden in een soortgelijke situatie zat en er toen voor heb gekozen om in mijn eigen vak op zoek te gaan naar een baan met de daarbij behorende financiële zekerheid. Zo avontuurlijk ben ik dus kennelijk niet!

Welke zekerheden nog meer?
De zekerheden als een dak boven je hoofd en eten op de plank hangen nauw samen met financiële zekerheid. Maar hoeveel heb je werkelijk nodig? In mijn leven fluctueerde mijn inkomen altijd en elke keer lukte het om mijn leven en uitgaven daaraan aan te passen. Mijn prioriteiten werden steeds bijgesteld met de hoogte van mijn inkomen. Nu nog steeds. We hebben veel plannen waarvoor nu eenmaal geld nodig is. Die plannen staan al jaren op ons lijstje en, omdat het geld er nu wel is, gaan die eindelijk verwezenlijkt worden.

Nog meer zekerheden?
De zekerheid van vriendschap. Vriendinnen en zussen om mee te kunnen lachen en jouw zorgen mee te delen, die altijd eerlijk zeggen wat zij ervan vinden.
De zekerheid van liefde die ik voor mijn kinderen voel ondanks dat ze mij soms kunnen kwetsen. De zekerheid dat mijn ouders van mij houden.
En hoe zit het met de zekerheid van de liefde van manlief? Uit ervaring weet ik dat een relatie over kan gaan, dat houden van kan stoppen. Toch kan ik niet zonder deze zekerheid. Ik kan en wil hieraan niet twijfelen want dan kan ik me niet overgeven aan mijn liefde voor hem en zal ik geen toekomst zien.

Dus om mijn eigen vraag maar eens te beantwoorden: Ik kan mijn zekerheden niet loslaten om iets anders te doen met mijn leven!
Eigenlijk is dat jammer want ik denk dat ik daardoor kansen om me te ontplooien laat liggen. Manlief heeft, in mijn ogen, deze kansen de afgelopen jaren wel gehad. Deze keuze hebben we toen samen gemaakt en ik sta nog steeds achter deze keuze. En toch….en toch…wil ik deze kans ook. In mijn vrije uurtjes ben ik zoekende naar de dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil veel maar doe uiteindelijk niets. Ik voel me onstabiel en kan het op dit moment niet goed overzien. Dit gevoel zorgt ervoor dat ik alle zekerheden wil verbannen en me in iets nieuws wil storten…….

Ik kan echter met zekerheid zeggen dat ik dat niet ga doen…….toch?

Grenzen

Waarom is het stellen van grenzen zo moeilijk? En je aan die grenzen houden, nog moeilijker? Deze vragen houden mij de laatste tijd erg bezig. Vaak vind ik dat mensen over mijn grens heengaan. Geef ik mijn grens misschien niet duidelijk aan? Ik heb het idee van wel, maar iedereen om mij heen weet ook dat mijn grenzen rekbaar zijn. Daar zit dan ook het probleem, want waarom zijn ze rekbaar?

Tja, ik wil het iedereen naar zijn zin maken, lief en aardig gevonden worden, niet moeilijk doen en ach….het valt allemaal wel mee…..
Maar diep in mijn hart valt het allemaal niet mee. Natuurlijk wil ik dat iedereen me lief en aardig vindt maar kennelijk vind ik mezelf niet lief en aardig genoeg om mijn grenzen te bewaken. Telkens neem ik mezelf voor om mezelf belangrijk genoeg te vinden maar dan vind ik mezelf onaardig, niet flexibel, zeurderig en voel ik me schuldig. Gevolg…..weer een grens overschreden. En ik doe het allemaal zelf!

Maar hoe zit het dan met de grenzen van een ander? De ander weet altijd prima zijn/haar grens te bewaken. Ik vind de ander belangrijk genoeg om rekening te houden met wat hij/zij wil, denkt, doet. Kortom, ik respecteer de grens van de ander. Dus waarom heeft de ander geen respect voor mijn grens?

Het is een cirkel waarin ik als een hamster rondjes loop zonder een uitweg te zien. Soms word ik daar zo wanhopig van dat ik (spreekwoordelijk) om me heen ga slaan, boos en gefrustreerd. Wanneer de boosheid gezakt is, kom ik terug in mijn cirkel en begin weer opnieuw.

Ik heb besloten dat ik dat niet meer wil. Ik wil duidelijk maken dat mijn grenzen gerespecteerd moeten worden. Dan maar een boze ander!
Leuk besluit natuurlijk, maar hoe doe ik dit? Boos blijven? Rigide mijn grens bewaken? Niet meer openstaan voor alternatieven? Geen aardig mens meer zijn? Dat is ook de oplossing niet.
Maar waar zit dan die middenweg, dat sluippaadje dat uit de cirkel kronkelt om van mij een standvastig iemand te maken die ik ook nog eens aardig genoeg vind?

 

Inzicht en waarheid

Het is al ruim een week geleden, maar de afgelopen volle maan stond in het teken van inzicht en waarheid. "Deze tijd is bedoeld om bij je eigen geestelijk of innerlijke oogst stil te staan, bij wat je hebt bereikt de afgelopen tijd. Bekijk je behaalde oogst, maar ook je gewenste oogst en stem die op elkaar af", aldus het boek "in het licht van de maan".

Tja, wat heb ik bereikt de afgelopen tijd?
Rust en meer relaxed zijn, denk ik. Maar ik ben dan ook op vakantie geweest. Ik heb ook geleerd om me minder druk te maken. Degenen die mij kennen zullen nu best even glimlachen, maar het lukt me echt!
Tijdens mijn vakantie waren er verschillende gebeurtenissen die best wel heftig genoeg waren om me druk over te maken en daar eindeloos druk over te blijven doen. Uiteraard heb ik me druk gemaakt op het moment dat het nodig was, maar ik kon het ook weer van me afzetten. Dus.....vooruitgang, zou ik zeggen!

Wat is mijn gewenste oogst?
Ik zou deze houding graag behouden. Ik weet ook dat dat niet mee zal vallen want de hectiek van alle dag is iets heel anders dan ver weg op vakantie. Toch lukt het me, nu ik een week thuis ben, nog steeds. In deze week waren er ook gebeurtenissen waar ik me druk om moest maken. Om het beter los te kunnen laten, stel ik me de volgende vragen:
- Is het me waard om me hier druk om te maken?
- Zo ja, hoe druk maak ik me dan?
- Kan ik het anders oplossen?
Verder probeer ik situaties niet al te persoonlijk op te vatten, ik praat erover (uiteraard met verontwaardigde stemverheffing) en laat het vervolgens los. Dat is althans de bedoeling.

Inzicht en waarheid?
Ik blijf natuurlijk gewoon wie ik altijd geweest ben. Uiteraard zal ik nog steeds heftig reageren, te direct zijn, boos worden en me irriteren. Mijn omgeving zal echt niet direct merken dat er een verandering plaats vindt, maar deze nieuwe houding brengt me rust en geeft me houvast.
Ik vind dat ik een goed begin gemaakt heb en heb er alle vertrouwen in dat ik het kan volhouden. Anders ga ik me in de volgende vakantie gewoon weer bezinnen en opladen. Gelukkig is die al over 37 weken......pfff

Tijdsgeest

Sinds ik het boek "wijze mannen & wijze vrouwen" van Susan Smit heb gelezen, is o.a. mijn interesse gewekt voor de natuurreligie. Voor mij houdt dit in dat ik aan het proeven ben van wat de natuurreligie voor mij kan betekenen. Ik vind het idee om met de seizoenen te leven geweldig. Ik houd van de seizoenen, manlief helaas niet. Die wil alleen maar warmte en zon.
Ik kan midden in de zomer verlangen naar de herfst, vallende bladeren, de geur van paddestoelen, kortere dagen en dus steeds langer wordende avonden. Ik krijg daarbij visioenen van een met kaarslicht verlichte veranda, buitenhaard aan en manlief, kinderen en ik nog nagenietend van de laatste zonnestralen. Kerst vind ik sfeervol maar het liefst zonder kerstboom. Wel in een smaakvol, kaarsverlicht huis met dennentakken en een prachtig aangeklede tafel. Zucht.....
Behalve het leven met de seizoenen, leer ik ook over de maan. Elke dag zoek ik waar ze staat en leer de betekenis van elke volle maan.
Ook het jaarwiel met de acht jaarfeesten, die met de seizoenen te maken hebben, heeft mijn niet aflatende belangstelling.

Het lijkt of de natuur voor mij voor het eerst goed zichtbaar is, maar ook hoorbaar en voelbaar. Liggend in de zon zoemt een wespje in mijn oor en in plaats van hem weg te slaan, zeg ik hem gedag....ook dan verdwijnt hij.
De boom bij onze caravan, die waarschijnlijk gekapt gaat worden, heeft mijn volle aandacht. Ik leg mijn handen op zijn bast en hoop dat hij er volgend jaar nog staat. Zijn dennenappels neem ik met me mee naar huis.

Alles wat ik tot nu toe geleerd, gevoeld en geleefd heb, komt in een heel ander daglicht te staan door een artikel dat ik lees in de Libelle. Het artikel gaat over de veranderende tijdsgeest. Het blijkt dat op dit moment iedereen hangt naar 'romantiek', naar 'home made', naar 'handen in de aarde', naar 'leven in het hier en nu' en 'aandacht voor de natuur'......

Ohh.....

Laat ik me dan meeslepen met de trend van dit moment? Wil ik een moestuin omdat iedereen dat wilt? Wil ik stilstaan bij wat me werkelijk belangrijk lijkt omdat dit in de mode is?

Ik besluit dit alles te verwerken en mijn hoofd leeg te maken door een stuk te gaan hardlopen. Op het moment dat ik mijn ritme te pakken heb, breekt de zon door op deze bewolkte dag. Onderweg zie ik veel verschillende vlinders die vrolijk met me mee fladderen. De bergen liggen er schitterend bij. De wind blaast me vooruit en gaat liggen op de terugweg.

Eenmaal terug bij de caravan weet ik zeker dat dit voor mij geen trend, mode of kortdurend vermaak is. Ik ben overtuigd van de kracht en magie van de natuur die mij onderweg zoveel te vertellen had. Dat de tijdsgeest ook verandert, juich ik toe. Als iedereen zich zo ontspannen en verbonden voelt met de aarde als ik.......prima! Daar wordt de wereld een beetje mooier van.

Terwijl ik dit schrijf, vliegt er een vlinder voorbij, alsof ze bevestigen wil dat wat ik schrijf goed is. In de voortent hoor ik een harde klap. Manlief mept een vlieg dood.....toch jammer dat hij nog niet gehoord heeft van de nieuwe tijdsgeest.....

Alleen genieten

Al jaren gaan wij met het gezin in de zomer naar Oostenrijk. Altijd met z’n vijven. Tot een paar jaar geleden manlief graag z’n motor mee wilde nemen. Manlief ging dus op de motor en ik met de kinderen met de auto. Ik reed dan ’s nachts want ik wilde er zo snel mogelijk zijn. Twaalf uur of meer rijden was geen probleem.

Vorig jaar ging zoonlief en een vriend mee en ook toe ben ik in één keer gereden. Niet ’s nachts maar overdag......erg verstandig natuurlijk! Het werd een eindeloze rit van 16 uur maar het was gezellig in de auto en bij aankomst stond er een koud biertje klaar. De terugweg moest ik alleen rijden. Zoonlief en vriend waren al met de trein naar huis. Manlief adviseerde mij om in twee dagen naar huis te rijden. Dat deed hij ook altijd. Ik zou een overnachting maken op een bekend adres en het was vooral leuk, avontuurlijk......

Ik zat ’s avonds in het hotel en vond er niets aan. Alleen eten, alleen op die kamer, alleen slapen.

Dit jaar zijn er geen kinderen mee en ik heb me voorgenomen van de reis te genieten. Op de dag van vertrek, word ik wakker zonder wekker, laad de auto in en vertrek. Onderweg luister ik naar de duitse radio om vast in de stemming te komen. Ik stop om te tanken en om iets te eten en na een relaxte rit, arriveer ik op het bekende logeeradres. De eigenaar kent mij als de vrouw van Herr Von Amstel en komt me begroeten. Ik ben van plan op mijn kamer te blijven maar besluit, heel dapper, om toch in het restaurant te gaan eten. Ik bestel een ‘putensalat’ voor de niet zo hongerige gast en een ‘viertel weiss wein’. Mijn salade krijg ik niet op en ik neem mijn restje wijn mee naar mijn kamer. Ik bereid me voor op het weerzien met manlief....nagels lakken, kleding uitzoeken. En ik sms met het thuisfront. De volgend ochtend ontbijt ik in het hotel, reken af en vervolg mijn reis.

Wanneer ik Oostenrijk in rijd en de eerste haarspeldbochten draai, voel ik me best wel een stoer wijf. Ik doe het toch maar....een reis van 1250km, alleen....een overnachting, alleen....en ik geniet, alleen. Ondanks dat ik samen reizen vele malen leuker vind, ben ik tevreden. Maar waarom kan ik er nu wel van genieten? Komt dat omdat manlief heeft gezegd dat ik er het beste van moet maken? Of heb ik me erbij neergelegd dat de komende jaren mijn begin en mijn einde van de vakantie er zo uitziet?

Eigenlijk weet ik het antwoord niet maar wat ik wel weet is dat ik gewoon niet graag alleen ben. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet wil. Het liefst rij ik samen met manlief naar onze vakantiebestemming en ook weer samen terug. Wij zullen, zoals altijd, samen elk jaar opnieuw hierover een beslissing nemen en ik weet zeker dat, wat de beslissing ook zal zijn, ik ervan ga genieten.

Vervelende eigenschap

Zus M zei laatst dat je tijdens de viering van volle maan ook aandacht moet hebben voor je ‘donkere kant’. Om jezelf te accepteren en om in balans te zijn, is het belangrijk te accepteren dat je die ‘donkere kant’ hebt.

Nu wil ik natuurlijk het liefst heel hard roepen dat ik geen donkere kant heb, maar helaas…..

In mijn donkere kant leven genoeg eigenschappen die ik heel vervelend vind.
Eén daarvan is dat ik mezelf soms zielig vind. En met zielig dan bedoel ik dat ik ontevreden ben over mijn situatie en dat dit natuurlijk komt door wat een ander doet. Mijn eigen aandeel wil ik niet zien. Op zich is het niet erg dat ik zielig ben maar ik wil iedereen graag vertellen dat ik het ben. Ik klaag, steun, zucht. Het is echt een vervelende eigenschap. En als ík dat al vind…….

Ik wil natuurlijk helemaal niet zielig zijn, maar ik wil vooral een ander daar niet mee lastig vallen. Elke keer neem ik mezelf voor om vooral ‘cool’ te blijven, mijn lot te ondergaan (lekker dramatisch) en vooral niet te zeuren. Tevergeefs, helaas, want ik kan het niet laten. Ik maak de hele wereld deelgenoot van mijn zieligheid.

Raar eigenlijk dat ik niet in staat ben om deze eigenschap te veranderen, terwijl ik dat wel graag wil. Diep in mijn hart vind ik dat zielig zijn heerlijk want het zorgt ervoor dat ik niet naar mezelf hoef te kijken, naar mijn eigen aandeel. Doe ik dat wel, dan zal waarschijnlijk blijken dat ik helemaal niet zielig ben, en wat dan ???

Gisteren was er een volle maan. Deze maan stond in het teken van ‘koesteren wat je hebt’.

En ineens wist ik het. Datgene waar ik al een paar weken zielig over doe, nl. dat manlief al een poosje in Oostenrijk is, is eigenlijk iets wat ik moet koesteren. De afgelopen weken heb ik veel tijd gehad voor zoonlief en dochter A. ’s Avonds in de tuin koffie drinken, kletsen, lachen en blijven zitten tot bedtijd. Ik heb me betrokken gevoeld bij hun leven, manlief’s leven en bij mijn eigen leven. Gewoon omdat ik deze keer niet manlief heb om op terug te vallen, achter te verschuilen of mee rekening te houden.

Dit willen koesteren van deze afgelopen weken, maakt dat ik rust gekregen heb en geen behoefte meer heb om te zeuren en te zuchten. In ieder geval niet hierover…..

 

Verwachtingen

Iedereen heeft verwachtingen…..van het leven, van een baan, van familie, van vrienden, van je partner.

Maar wat doet het met je als aan die verwachtingen, groot of klein, niet wordt voldaan?
Ligt dat dan aan jou of aan die ander?

Gevoelsmatig….Ik ben meestal teleurgesteld want de ander reageert niet zoals ik zelf zou doen.

Verstandelijk…..Ik moet de ander niet langs mijn meetlat leggen.
Maar wat doe je met dit gevecht tussen gevoel en verstand?
Mag je de ander laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan of moet je maar geen verwachtingen hebben?

Ik ben van mening dat je de ander gerust kunt laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan, dat je dat moeilijk vindt en dat je van de ander mag vragen rekening te houden met jouw verwachtingen. Er is namelijk niets mis mee om iets van de ander te verwachten waardoor je je gewaardeerd voelt, begrepen voelt, belangrijk voelt. Als je de ander niet vertelt over jouw verwachtingen, kan hij/zij niet weten waaraan voldaan moet worden.

Dit betekent dat de ander zijn of haar verwachtingen van jou ook mag vertellen. Op deze manier hou je de dialoog open en is er ruimte om te veranderen, jouw verwachtingen (en die van de ander) bij te stellen en om begrip te hebben voor elkaar.

Pfff....als er nu maar niet teveel van mij verwacht wordt......

Boze vrouw

Manlief is op reis en dat betekent dat ik zelf weer verantwoordelijk ben voor alles wat er in huis gebeurt en gebeuren moet. En dat is prima! Met dochter A en zoonlief, die hun steentje bijdragen, lukt het goed.

Toch raak ik uit mijn humeur en ga mopperen want….
Waarom vind ik het goed dat manlief nu al op reis is en pas in september terugkomt?
Waarom laat hij niet 24/7 iets van zich horen?
Waarom krijg ik geen aandacht?
Kortom ik doe zielig.

Het slaat nergens op want ik ben zelf degene….
die tegen manlief zeg dat hij niet heen en weer moet rijden tussen thuis en de camping,
die niet als eerste contact zoekt met manlief (want hij is tenslotte degene die weg is),
die even geen aandacht krijgen, best wel lekker vind.

Terwijl ik zo aan het mopperen ben, zegt collega S dat manlief waarschijnlijk even druk bezig is op de camping en dat hij gewoon eventjes niet met zijn gedachten thuis is (omdat hij degene is die van huis is).

Ze heeft natuurlijk gelijk.

Als ik zelf een dag, weekend, weekje weg ben, stap ik ook de deur uit en denk…..lekker even ‘me-time’…..het zal wel goed gaan thuis…..ik ga echt niet de hele tijd contact zoeken….
Sinds deze vriendelijke reprimande van collega S gaat het weer goed met me. Zij heeft manlief behoedt voor een boze vrouw.

Ik denk dat hij haar erg dankbaar is……..

 

Ritme

Zoals altijd wanneer manlief een langere periode weggaat, word ik rusteloos. Dat komt omdat dan mijn ritme verandert. Ik moet dan nadenken over de boodschappen (wat, hoeveel, wanneer), het eten koken, de tuin, het huishouden en mijn positie in het gezin. Daar waar ik me het hele jaar kan verschuilen achter manlief, ben ik vanaf volgend weekend overal alleen verantwoordelijk voor.

Dat vind ik overigens niet vervelend, hoor!

Het maakt alleen dat ik de komende week in een soort tussen ritme zit en dat maakt het…..moeilijk? rusteloos? vervelend? Ik kan er namelijk dermate van blokkeren dat ik (bijna) ga wensen dat manlief morgen al vertrekt.


Dit jaar heb ik onverwacht een overgangsritueel.

Als manlief vertrekt, ga ik een weekend naar vriendin N. Behalve dat we veel lol hebben, enorm kunnen kletsen en het hele weekend aan de thee gaan (hihihihi), heeft zij de gave om me een spiegel voor te houden en alles weer in perspectief te brengen.



Terwijl ik dit schrijf, zit ik buiten in het zonnetje. Als ik opkijk, zie ik een enorme partij donkere regenwolken voorbij trekken. Ze komen niet dichterbij maar trekken langs en ik kan heerlijk in de zon blijven zitten. Ik vind het symbolisch: je kunt argwanend naar de regenwolken kijken en daardoor niet naar buiten gaan om van de zon te genieten of toch in de zon gaan zitten en het af te wachten.

Met andere woorden: ik kan blijven hangen in mijn rusteloze bui en gemis aan ritme, maar ik kan ook het ritme laten voor wat het is en genieten van het moment.

En als dit me niet lukt, dan zorgt vriendin N wel dat ik weer ‘normaal’ ga doen.

Vrijheid

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het op bestelling breien en haken. Een idee werd werkelijkheid: een ‘eigen (web)winkeltje’. Iedereen kan bij mij terecht voor een mooie muts, poncho, trui, omslagdoek of een ander leuk idee. Pure ontspanning is het voor me. Althans dat is het geweest tot het moment dat ik een paar weken terug een ontsteking kreeg in mijn schouder. Ik heb alle fasen doorlopen van het afkicken van breien en haken; onrustige handen, onrustig hoofd, stiekem een pennetje breien, goed nadenken over wat ik wil en tenslotte uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ontspanning was inspanning geworden.

Het wil niet zeggen dat ik nooit meer brei of haak. Ik heb alleen geen winkeltje meer. Natuurlijk blijf ik mooie dingen maken, maar nu wil ik daadwerkelijk doen waar LajeT voor staat: LajeT is ontstaan vanuit een passie voor breien en haken en de behoefte dit met veel mensen te delen.

Mijn website blijft bestaan, maar wordt vernieuwd en ook mijn facebookpagina blijft in de lucht. Ik ga mijn LajeT-patronen delen met iedereen die ze wil hebben en als iemand niet zelf kan breien en haken dan doe ik het tegen materiaalkosten.

De afgelopen weken heb ik ontdekt hoeveel vrijheid ik mezelf heb gegeven door niet alleen maar te werken en te breien/haken.

Vrijheid waar ik eigenlijk niet zoveel raad mee weet. Terwijl je toch zou denken dat ik met mijn bijna 50 jaar eindelijk wel eens weet wat ik zou willen. Niet dus!

Voorlopig hou ik het maar op de tuin en heel veel lezen……en mijn studie voor heks, natuurlijk.

Aarden

Susan Smit beschrijft in haar boek “wijze mannen & wijze vrouwen” hoe zij met de bus van Utrecht naar Wijk bij Duurstede reist voor een interview met prinses Irene. Het pad dat zij bewandelt, het huis van de prinses, haar tuin, de dijk, het water…..alles ken ik. Als ik dat lees, loop ik er zelf. Wijk bij Duurstede is een heel fijne stad om te wonen, te leven en kinderen op te laten groeien. Het is een dorp dat eigenlijk een stad is. De enige reden dat ik er niet meer woon, is dat ik mijn hart gevolgd heb.

Na veel wikken en wegen heb ik negen jaar geleden besloten me met zoonlief te verplaatsen naar Middelburg om met manlief samen te kunnen zijn. Ondanks dat ik het heerlijk vond om met manlief samen te kunnen zijn, had ik het verhuizen onderschat. Het duurde voor zoonlief zeker een jaar voordat hij gewend was aan huis, school en vriendjes die alleen maar wilden voetballen. Bij mij duurde het langer om te aarden.

Eigenlijk is dat niet zo gek, want ook in de natuur gaat ‘aarden’ niet zonder slag of stoot. Als je een plantenzaadje in een pot met aarde stopt, zal deze eerst moeten kiemen. Dan komen er worteltjes die hun weg zoeken in de aarde. Naarmate de plant groeit, worden de wortels steviger. Door het geven van aandacht, voeding en liefde zal de plant gaan bloeien. Dat is precies wat er bij mij gebeurd is. In Middelburg heb ik kunnen groeien naar de vrouw die ik nu ben. Ik heb leuk werk, fijne vriendinnen, een heerlijk gezin en een geweldige man. Iedereen voedt mij met aandacht en liefde zodat ik nu, op mijn negenenveertigste, kan bloeien.

Deze vergelijking met de natuur maak ik natuurlijk niet voor niets. Ik heb besloten om meer met de natuur te leven. Maar hoe dat dan in z’n werk gaat, moet ik nog bekijken.

Ik heb in ieder geval afgelopen week peterselie-, tomaat- en steviazaadjes geplant en het boek ‘Heks’ gekocht. Gaat goed komen, toch?

Rust

Een week of vier geleden had ik bij het uittrekken van mijn t-shirt een zeurderige pijn in  mijn schouder. Met rust ging het echter niet over. Sterker nog, het werd alleen maar erger. De dokter constateerde een ontsteking in mijn schouder en scheef een beetje rust en ontstekingsremmers voor.

En zo ontdek je dat je met een pijnlijke schouder redelijk beperkt ben.

Typen met tien vingers lukt niet meer, maar ook tillen en kracht zetten gaat niet.
Slapen kan alleen op mijn rug waarbij ik eerst tien minuten aan het zoeken ben naar de juiste, minst pijnlijke positie voor mijn linker schouder.
Dansen met manlief gaat niet want mijn linker hand moet op zijn schouder.
Hardlopen gaat ook niet want je hele lichaam, dus ook schouder, beweegt mee.
Breien en haken gaat al helemaal niet.
Drama dus……

Maar eigenlijk is het heel goed voor me. Ik heb de afgelopen weken weer veel boeken gelezen. Dat had ik al een paar jaar niet gedaan en ik vind het weer heerlijk. Het verplichte niets doen werkt ook ontstressend en ik heb zomaar rust om met zoonlief, zijn vriendin en dochter A in de tuin te zitten, te kletsen, te lachen en naar manlief te kijken die heel druk aan het klussen is. De druk om vooral altijd bezig te willen zijn met mijn winkeltje, is er niet. Hoewel ik het breien en haken mis, is de drang om productief te zijn al erg verminderd.

Waar ik behoefte aan heb, is me betrokken te voelen bij de mensen en werkzaamheden in mijn huis. Ik merk dat ik mijn huisgenoten meer vanuit mijn hart benader, waardoor ik geduldiger en liever ben. Ik heb weer oog gekregen voor mijn omgeving en heb gezien dat die prachtig is. Er is rust in mijn hoofd en er is ruimte gekomen om nieuwe plannen te maken. Ik heb zelfs zin om me met het huishouden te bemoeien…..maar dat gaat wel weer over.

leeftijd

We worden allemaal ouder maar het gaat erom hoe je daarmee omgaat.

Je bent zo oud als je je voelt, is een cliché maar zeker waar. Ik voel me geen (bijna) vijftig. Ik voel me….tja, dat weet ik niet. Hoe zou een vijftgjarige zich dan moeten voelen? Oud? Ik denhet te maken heeft met het beeld dat je hebt als je opgroeit; vijftig is oud dus voel je je oud.

Leeftijd is een raar iets. Ik ben het met vriendin A eens want zij zei een paar jaar geleden dat dit (ze was toen begin veertig) de leukste leeftijd is. Ze bedoelde daarmee dat je nog energiek genoeg bent om van alles te ondernemen maar dat je ook al wat levenservaring hebt waardoor je je niet overal meer druk om maakt. Ik voel dat ook zo.

Ik zit in een levensfase waarin ik het leven leuk vind, waarin ik me zichtbaar en nuttig voel, thuis en op mijn werk. Dat deze fase misschien voorbij gaat, blijkt uit een citaat uit het boek ‘Wijze mannen & wijze vrouwen”. Susan Smit schrijft: “Zo veel oudere vrouwen zijn ervan overtuigd dat ze met het verstrijken van de jaren hun bestaansrecht verliezen. ….  Ze hebben het gevoel dat ze onzichtbaar worden en niet langer nuttig zijn. …..  Ze zijn vergeten dat ze juist in de laatste fase van hun leven een bijzondere kracht bezitten”.

Die bijzondere kracht ervaar ik nu, op dit moment, in deze fase van het vrouw zijn. Maar zit er iemand wel te wachten op mijn levenservaring en kracht als ik crone (wijze vrouw) ben?

De generatie voor mij weet waarschijnlijk het antwoord wel en ook hoe zij daarmee omgaan. Voelt mijn moeder deze kracht? Voelt zij zich zichtbaar en nuttig? Heeft zij veel wijsheid te vertellen en luistert er iemand naar haar? Luister ik eigenlijk wel? Misschien wordt het tijd om eens écht te luisteren naar deze crone, zodat ik kan leren van haar ervaringen.

Dansen

Manlief en ik zijn al tien jaar samen waarvan manlief er zeven met FLO is. FLO staat voor Functioneel Leeftijd Ontslag en betekent gewoon dat je wordt bedankt voor al je inzet voor het land, thuis mag blijven en moet zoeken naar een nieuwe dagbesteding. Voor het thuisfront betekent het dat er iemand de hele dag thuis is. Handig natuurlijk!

Handig? Nee, niet echt. Ineens is er iemand in huis die ook iets te zeggen heeft over het huishouden, de was, de boodschappen, de opvoeding en die koken wil.

Ik moet zeggen het went wel. Niet echt snel maar uiteindelijk hebben we een goede modus gevonden: ik werk 36 uur en hij zorgt voor het huishouden, de boodschappen, de opvoeding en het koken. De was doe ik zelf en ik mag op woensdag koken. Goed geregeld!

Goed geregeld? Ja, vind ik wel! Ik kom uit mijn werk, schuif aan om te eten, zit op de bank te wachten op mijn kopje koffie en luister naar de verhalen van zoonlief en dochter A. Ik hoef ook alleen maar te luisteren want de problemen zijn al opgelost door manlief.

Voel ik me daar schuldig onder?
Niet meer!
Ik ben blij met deze verdeling. Ik werk hard, net als manlief. Samen hebben we een modus gevonden die werkt voor ons. Veel vrouwen om mij heen zeggen dat ik bof met zo´n partner. Dat doe ik ook maar manlief boft ook met mij. Ik bemoei me niet met zijn werk.
Je moet gewoon uit je bedachte rollenpatroon durven stappen en los laten.
Geloof me, het is echt niet erg als stof een dagje langer op de boekenplank ligt dan je normaal gewend bent of dat de badkamer niet op zaterdag gepoetst wordt maar op maandag. Wat het belangrijkste is, is dat je samen de harmonie hebt gevonden. Dat je met elkaar danst in een heerlijk ritme waar je beiden gelukkig en vrolijk van wordt.

Wijze Vrouw

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek Wijze mannen & Wijze vrouwen van Susan Smit. Ik ben 49 geworden en mijn zus M bedacht dat ik dit boek, in het jaar dat ik ‘crone’ word, wel zou willen lezen.

Ze heeft gelijk…..ik wilde het graag lezen. Verslonden heb ik het! Het ene hoofdstuk na het andere, interviews met mooie stevige vrouwen, met mannen die mij in eerste instantie ietwat vreemd overkwamen en Susan’s eigen visie op het geheel. In elk hoofdstuk staat wel iets waar ik mee aan de slag wilde, herkende, wilde delen. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe meer ik manlief met andere ogen bekeek. Manlief heeft namelijk veel van wat in het boek staat al eens uitgedragen, gedaan, gedacht, gedeeld. Ik leef dus al jaren samen met een Wijze Vrouw en Man ineen. Ik heb dat nooit zo beseft en dus ook niet naar waarde geschat. Als ik dat tegen hem zeg, lacht hij alleen een beetje……hij is tenslotte de wijste.

Het boek is uit en ik zit te mijmeren hoe ik al die informatie in mijn leven kan passen. Ik heb werkelijk geen idee. Moet ik nu elke dag mediteren? Gesprekken voeren met de bomen? Me laten leiden door de maan?

Terwijl ik dit schrijf, tikt de regen op het dak van onze voortent en kijk ik naar buiten. Ik zie de bergen, de bomen, musjes onder de luifel en een mooie lichtgrijze lucht met witte wolken waar de zon flink zijn best doet om er doorheen te schijnen. Manlief zet nog een bakkie koffie.

Ik ben een gelukkig mens!