Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek Wijze mannen &
Wijze vrouwen van Susan Smit. Ik ben 49 geworden en mijn zus M bedacht dat ik
dit boek, in het jaar dat ik ‘crone’ word, wel zou willen lezen.
Ze heeft gelijk…..ik wilde het graag lezen. Verslonden heb
ik het! Het ene hoofdstuk na het andere, interviews met mooie stevige vrouwen,
met mannen die mij in eerste instantie ietwat vreemd overkwamen en Susan’s
eigen visie op het geheel. In elk hoofdstuk staat wel iets waar ik mee aan de
slag wilde, herkende, wilde delen. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe meer ik
manlief met andere ogen bekeek. Manlief heeft namelijk veel van wat in het boek
staat al eens uitgedragen, gedaan, gedacht, gedeeld. Ik leef dus al jaren samen
met een Wijze Vrouw en Man ineen. Ik heb dat nooit zo beseft en dus ook niet
naar waarde geschat. Als ik dat tegen hem zeg, lacht hij alleen een beetje……hij
is tenslotte de wijste.
Het boek is uit en ik zit te mijmeren hoe ik al die
informatie in mijn leven kan passen. Ik heb werkelijk geen idee. Moet ik nu
elke dag mediteren? Gesprekken voeren met de bomen? Me laten leiden door de
maan?
Terwijl ik dit schrijf, tikt de regen op het dak van onze
voortent en kijk ik naar buiten. Ik zie de bergen, de bomen, musjes onder de
luifel en een mooie lichtgrijze lucht met witte wolken waar de zon flink zijn
best doet om er doorheen te schijnen. Manlief zet nog een bakkie koffie.
Ik ben een gelukkig mens!
Lieve lieverd!!
BeantwoordenVerwijderenI'am impressed....!
Wie weet, schrijf ik ook nog eens een blog voor ik 50 ben... :-) hahaha
Die manlief van je is ook een schatje hè! Ondanks dat hij mij je "dochter" noemt...;-)
Nee serieus, lief vriendinnetje van me, misschien is dit niet meteen waar je naar op zoek bent, maar ik hou van je zoals je bent, ondanks dat je bijna 50 bent...
Hele dikke kus,
Kimmie