leeftijd

We worden allemaal ouder maar het gaat erom hoe je daarmee omgaat.

Je bent zo oud als je je voelt, is een cliché maar zeker waar. Ik voel me geen (bijna) vijftig. Ik voel me….tja, dat weet ik niet. Hoe zou een vijftgjarige zich dan moeten voelen? Oud? Ik denhet te maken heeft met het beeld dat je hebt als je opgroeit; vijftig is oud dus voel je je oud.

Leeftijd is een raar iets. Ik ben het met vriendin A eens want zij zei een paar jaar geleden dat dit (ze was toen begin veertig) de leukste leeftijd is. Ze bedoelde daarmee dat je nog energiek genoeg bent om van alles te ondernemen maar dat je ook al wat levenservaring hebt waardoor je je niet overal meer druk om maakt. Ik voel dat ook zo.

Ik zit in een levensfase waarin ik het leven leuk vind, waarin ik me zichtbaar en nuttig voel, thuis en op mijn werk. Dat deze fase misschien voorbij gaat, blijkt uit een citaat uit het boek ‘Wijze mannen & wijze vrouwen”. Susan Smit schrijft: “Zo veel oudere vrouwen zijn ervan overtuigd dat ze met het verstrijken van de jaren hun bestaansrecht verliezen. ….  Ze hebben het gevoel dat ze onzichtbaar worden en niet langer nuttig zijn. …..  Ze zijn vergeten dat ze juist in de laatste fase van hun leven een bijzondere kracht bezitten”.

Die bijzondere kracht ervaar ik nu, op dit moment, in deze fase van het vrouw zijn. Maar zit er iemand wel te wachten op mijn levenservaring en kracht als ik crone (wijze vrouw) ben?

De generatie voor mij weet waarschijnlijk het antwoord wel en ook hoe zij daarmee omgaan. Voelt mijn moeder deze kracht? Voelt zij zich zichtbaar en nuttig? Heeft zij veel wijsheid te vertellen en luistert er iemand naar haar? Luister ik eigenlijk wel? Misschien wordt het tijd om eens écht te luisteren naar deze crone, zodat ik kan leren van haar ervaringen.