leeftijd

We worden allemaal ouder maar het gaat erom hoe je daarmee omgaat.

Je bent zo oud als je je voelt, is een cliché maar zeker waar. Ik voel me geen (bijna) vijftig. Ik voel me….tja, dat weet ik niet. Hoe zou een vijftgjarige zich dan moeten voelen? Oud? Ik denhet te maken heeft met het beeld dat je hebt als je opgroeit; vijftig is oud dus voel je je oud.

Leeftijd is een raar iets. Ik ben het met vriendin A eens want zij zei een paar jaar geleden dat dit (ze was toen begin veertig) de leukste leeftijd is. Ze bedoelde daarmee dat je nog energiek genoeg bent om van alles te ondernemen maar dat je ook al wat levenservaring hebt waardoor je je niet overal meer druk om maakt. Ik voel dat ook zo.

Ik zit in een levensfase waarin ik het leven leuk vind, waarin ik me zichtbaar en nuttig voel, thuis en op mijn werk. Dat deze fase misschien voorbij gaat, blijkt uit een citaat uit het boek ‘Wijze mannen & wijze vrouwen”. Susan Smit schrijft: “Zo veel oudere vrouwen zijn ervan overtuigd dat ze met het verstrijken van de jaren hun bestaansrecht verliezen. ….  Ze hebben het gevoel dat ze onzichtbaar worden en niet langer nuttig zijn. …..  Ze zijn vergeten dat ze juist in de laatste fase van hun leven een bijzondere kracht bezitten”.

Die bijzondere kracht ervaar ik nu, op dit moment, in deze fase van het vrouw zijn. Maar zit er iemand wel te wachten op mijn levenservaring en kracht als ik crone (wijze vrouw) ben?

De generatie voor mij weet waarschijnlijk het antwoord wel en ook hoe zij daarmee omgaan. Voelt mijn moeder deze kracht? Voelt zij zich zichtbaar en nuttig? Heeft zij veel wijsheid te vertellen en luistert er iemand naar haar? Luister ik eigenlijk wel? Misschien wordt het tijd om eens écht te luisteren naar deze crone, zodat ik kan leren van haar ervaringen.

Dansen

Manlief en ik zijn al tien jaar samen waarvan manlief er zeven met FLO is. FLO staat voor Functioneel Leeftijd Ontslag en betekent gewoon dat je wordt bedankt voor al je inzet voor het land, thuis mag blijven en moet zoeken naar een nieuwe dagbesteding. Voor het thuisfront betekent het dat er iemand de hele dag thuis is. Handig natuurlijk!

Handig? Nee, niet echt. Ineens is er iemand in huis die ook iets te zeggen heeft over het huishouden, de was, de boodschappen, de opvoeding en die koken wil.

Ik moet zeggen het went wel. Niet echt snel maar uiteindelijk hebben we een goede modus gevonden: ik werk 36 uur en hij zorgt voor het huishouden, de boodschappen, de opvoeding en het koken. De was doe ik zelf en ik mag op woensdag koken. Goed geregeld!

Goed geregeld? Ja, vind ik wel! Ik kom uit mijn werk, schuif aan om te eten, zit op de bank te wachten op mijn kopje koffie en luister naar de verhalen van zoonlief en dochter A. Ik hoef ook alleen maar te luisteren want de problemen zijn al opgelost door manlief.

Voel ik me daar schuldig onder?
Niet meer!
Ik ben blij met deze verdeling. Ik werk hard, net als manlief. Samen hebben we een modus gevonden die werkt voor ons. Veel vrouwen om mij heen zeggen dat ik bof met zo´n partner. Dat doe ik ook maar manlief boft ook met mij. Ik bemoei me niet met zijn werk.
Je moet gewoon uit je bedachte rollenpatroon durven stappen en los laten.
Geloof me, het is echt niet erg als stof een dagje langer op de boekenplank ligt dan je normaal gewend bent of dat de badkamer niet op zaterdag gepoetst wordt maar op maandag. Wat het belangrijkste is, is dat je samen de harmonie hebt gevonden. Dat je met elkaar danst in een heerlijk ritme waar je beiden gelukkig en vrolijk van wordt.

Wijze Vrouw

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek Wijze mannen & Wijze vrouwen van Susan Smit. Ik ben 49 geworden en mijn zus M bedacht dat ik dit boek, in het jaar dat ik ‘crone’ word, wel zou willen lezen.

Ze heeft gelijk…..ik wilde het graag lezen. Verslonden heb ik het! Het ene hoofdstuk na het andere, interviews met mooie stevige vrouwen, met mannen die mij in eerste instantie ietwat vreemd overkwamen en Susan’s eigen visie op het geheel. In elk hoofdstuk staat wel iets waar ik mee aan de slag wilde, herkende, wilde delen. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe meer ik manlief met andere ogen bekeek. Manlief heeft namelijk veel van wat in het boek staat al eens uitgedragen, gedaan, gedacht, gedeeld. Ik leef dus al jaren samen met een Wijze Vrouw en Man ineen. Ik heb dat nooit zo beseft en dus ook niet naar waarde geschat. Als ik dat tegen hem zeg, lacht hij alleen een beetje……hij is tenslotte de wijste.

Het boek is uit en ik zit te mijmeren hoe ik al die informatie in mijn leven kan passen. Ik heb werkelijk geen idee. Moet ik nu elke dag mediteren? Gesprekken voeren met de bomen? Me laten leiden door de maan?

Terwijl ik dit schrijf, tikt de regen op het dak van onze voortent en kijk ik naar buiten. Ik zie de bergen, de bomen, musjes onder de luifel en een mooie lichtgrijze lucht met witte wolken waar de zon flink zijn best doet om er doorheen te schijnen. Manlief zet nog een bakkie koffie.

Ik ben een gelukkig mens!