Ritme

Zoals altijd wanneer manlief een langere periode weggaat, word ik rusteloos. Dat komt omdat dan mijn ritme verandert. Ik moet dan nadenken over de boodschappen (wat, hoeveel, wanneer), het eten koken, de tuin, het huishouden en mijn positie in het gezin. Daar waar ik me het hele jaar kan verschuilen achter manlief, ben ik vanaf volgend weekend overal alleen verantwoordelijk voor.

Dat vind ik overigens niet vervelend, hoor!

Het maakt alleen dat ik de komende week in een soort tussen ritme zit en dat maakt het…..moeilijk? rusteloos? vervelend? Ik kan er namelijk dermate van blokkeren dat ik (bijna) ga wensen dat manlief morgen al vertrekt.


Dit jaar heb ik onverwacht een overgangsritueel.

Als manlief vertrekt, ga ik een weekend naar vriendin N. Behalve dat we veel lol hebben, enorm kunnen kletsen en het hele weekend aan de thee gaan (hihihihi), heeft zij de gave om me een spiegel voor te houden en alles weer in perspectief te brengen.



Terwijl ik dit schrijf, zit ik buiten in het zonnetje. Als ik opkijk, zie ik een enorme partij donkere regenwolken voorbij trekken. Ze komen niet dichterbij maar trekken langs en ik kan heerlijk in de zon blijven zitten. Ik vind het symbolisch: je kunt argwanend naar de regenwolken kijken en daardoor niet naar buiten gaan om van de zon te genieten of toch in de zon gaan zitten en het af te wachten.

Met andere woorden: ik kan blijven hangen in mijn rusteloze bui en gemis aan ritme, maar ik kan ook het ritme laten voor wat het is en genieten van het moment.

En als dit me niet lukt, dan zorgt vriendin N wel dat ik weer ‘normaal’ ga doen.

Vrijheid

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het op bestelling breien en haken. Een idee werd werkelijkheid: een ‘eigen (web)winkeltje’. Iedereen kan bij mij terecht voor een mooie muts, poncho, trui, omslagdoek of een ander leuk idee. Pure ontspanning is het voor me. Althans dat is het geweest tot het moment dat ik een paar weken terug een ontsteking kreeg in mijn schouder. Ik heb alle fasen doorlopen van het afkicken van breien en haken; onrustige handen, onrustig hoofd, stiekem een pennetje breien, goed nadenken over wat ik wil en tenslotte uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ontspanning was inspanning geworden.

Het wil niet zeggen dat ik nooit meer brei of haak. Ik heb alleen geen winkeltje meer. Natuurlijk blijf ik mooie dingen maken, maar nu wil ik daadwerkelijk doen waar LajeT voor staat: LajeT is ontstaan vanuit een passie voor breien en haken en de behoefte dit met veel mensen te delen.

Mijn website blijft bestaan, maar wordt vernieuwd en ook mijn facebookpagina blijft in de lucht. Ik ga mijn LajeT-patronen delen met iedereen die ze wil hebben en als iemand niet zelf kan breien en haken dan doe ik het tegen materiaalkosten.

De afgelopen weken heb ik ontdekt hoeveel vrijheid ik mezelf heb gegeven door niet alleen maar te werken en te breien/haken.

Vrijheid waar ik eigenlijk niet zoveel raad mee weet. Terwijl je toch zou denken dat ik met mijn bijna 50 jaar eindelijk wel eens weet wat ik zou willen. Niet dus!

Voorlopig hou ik het maar op de tuin en heel veel lezen……en mijn studie voor heks, natuurlijk.

Aarden

Susan Smit beschrijft in haar boek “wijze mannen & wijze vrouwen” hoe zij met de bus van Utrecht naar Wijk bij Duurstede reist voor een interview met prinses Irene. Het pad dat zij bewandelt, het huis van de prinses, haar tuin, de dijk, het water…..alles ken ik. Als ik dat lees, loop ik er zelf. Wijk bij Duurstede is een heel fijne stad om te wonen, te leven en kinderen op te laten groeien. Het is een dorp dat eigenlijk een stad is. De enige reden dat ik er niet meer woon, is dat ik mijn hart gevolgd heb.

Na veel wikken en wegen heb ik negen jaar geleden besloten me met zoonlief te verplaatsen naar Middelburg om met manlief samen te kunnen zijn. Ondanks dat ik het heerlijk vond om met manlief samen te kunnen zijn, had ik het verhuizen onderschat. Het duurde voor zoonlief zeker een jaar voordat hij gewend was aan huis, school en vriendjes die alleen maar wilden voetballen. Bij mij duurde het langer om te aarden.

Eigenlijk is dat niet zo gek, want ook in de natuur gaat ‘aarden’ niet zonder slag of stoot. Als je een plantenzaadje in een pot met aarde stopt, zal deze eerst moeten kiemen. Dan komen er worteltjes die hun weg zoeken in de aarde. Naarmate de plant groeit, worden de wortels steviger. Door het geven van aandacht, voeding en liefde zal de plant gaan bloeien. Dat is precies wat er bij mij gebeurd is. In Middelburg heb ik kunnen groeien naar de vrouw die ik nu ben. Ik heb leuk werk, fijne vriendinnen, een heerlijk gezin en een geweldige man. Iedereen voedt mij met aandacht en liefde zodat ik nu, op mijn negenenveertigste, kan bloeien.

Deze vergelijking met de natuur maak ik natuurlijk niet voor niets. Ik heb besloten om meer met de natuur te leven. Maar hoe dat dan in z’n werk gaat, moet ik nog bekijken.

Ik heb in ieder geval afgelopen week peterselie-, tomaat- en steviazaadjes geplant en het boek ‘Heks’ gekocht. Gaat goed komen, toch?

Rust

Een week of vier geleden had ik bij het uittrekken van mijn t-shirt een zeurderige pijn in  mijn schouder. Met rust ging het echter niet over. Sterker nog, het werd alleen maar erger. De dokter constateerde een ontsteking in mijn schouder en scheef een beetje rust en ontstekingsremmers voor.

En zo ontdek je dat je met een pijnlijke schouder redelijk beperkt ben.

Typen met tien vingers lukt niet meer, maar ook tillen en kracht zetten gaat niet.
Slapen kan alleen op mijn rug waarbij ik eerst tien minuten aan het zoeken ben naar de juiste, minst pijnlijke positie voor mijn linker schouder.
Dansen met manlief gaat niet want mijn linker hand moet op zijn schouder.
Hardlopen gaat ook niet want je hele lichaam, dus ook schouder, beweegt mee.
Breien en haken gaat al helemaal niet.
Drama dus……

Maar eigenlijk is het heel goed voor me. Ik heb de afgelopen weken weer veel boeken gelezen. Dat had ik al een paar jaar niet gedaan en ik vind het weer heerlijk. Het verplichte niets doen werkt ook ontstressend en ik heb zomaar rust om met zoonlief, zijn vriendin en dochter A in de tuin te zitten, te kletsen, te lachen en naar manlief te kijken die heel druk aan het klussen is. De druk om vooral altijd bezig te willen zijn met mijn winkeltje, is er niet. Hoewel ik het breien en haken mis, is de drang om productief te zijn al erg verminderd.

Waar ik behoefte aan heb, is me betrokken te voelen bij de mensen en werkzaamheden in mijn huis. Ik merk dat ik mijn huisgenoten meer vanuit mijn hart benader, waardoor ik geduldiger en liever ben. Ik heb weer oog gekregen voor mijn omgeving en heb gezien dat die prachtig is. Er is rust in mijn hoofd en er is ruimte gekomen om nieuwe plannen te maken. Ik heb zelfs zin om me met het huishouden te bemoeien…..maar dat gaat wel weer over.