Een goed gesprek....

Voor mijn gevoel ging bij ons 70% van de gesprekken tussen manlief en mij over de kinderen. Ging....want dat gaan we niet meer doen. De gesprekken zijn zo langzamerhand niet echt constructief meer, we weten inmiddels waar we staan in onze opvoeding en, zeg nou zelf, kinderen van 18 en 21 hoef je niet meer op te voeden. Dat hebben we al gedaan, als alles goed verlopen is.

Nadat het besluit gevallen was het niet meer (altijd) over de kinderen te hebben, kon ik niet bedenken waar we het dan over moesten hebben.
Zoals met alles dat ik doe, vind ik dat het vooral productief en zinvol moet zijn. Maar om nou alle avonden een zinvol, diepzinnig gesprek te voeren, gaat zelfs mij te ver. Dus wat nu?

Over geld hoeven we het niet te hebben. We weten wat er binnenkomt en waaraan het wordt besteed.....niet boeiend. Over mijn werk wil ik het hooguit een half uur hebben, zodat het niet een heel grote rol in mijn privé leven gaat spelen. En het huishouden....ook niet echt boeiend. 
Dagbesteding? Ja, dat vind ik belangrijk. Meestal gebeurt dit onder het eten. Dan wil ik van iedereen weten hoe zijn dag geweest is en wat de plannen zijn voor de volgende dag. Met een beetje mazzel duurt dat de gehele maaltijd. Maar dit is een gesprek tussen ons allemaal.

Waar gaan manlief en ik het dan over hebben als de kinderen hun ding doen
's avonds?  Ik kreeg een visioen van twee zwijgende mensen op de bank die elkaar niets meer te vertellen hadden. Beiden met een mobieltje op schoot, contact makend met de buitenwereld via facebook, maar vooral niet samen pratend......

Het is al een tijdje geleden dat we het besluit genomen hebben en we zitten inderdaad samen op de bank met ons mobieltje contact te maken met de buitenwereld via facebook.....en we praten....
Maar de gesprekken verlopen anders als voorheen. Ik zorg ervoor dat de gesprekken positief blijven. Mopperen is zo makkelijk, roddelen en kwaadspreken ook (ik moet bekennen dat ook dat mij niet vreemd is).
En het werkt....de gesprekken zijn beter, leuker, gezelliger. Het grote zwijgen is gelukkig uitgebleven. Het blijkt dat wij elkaar nog genoeg te vertellen hebben en dat we, ondanks dat we al meer dan 10 jaar samen zijn, eigenlijk niet uitgepraat raken.

En soms....soms zwijgen we. Ieder verzonken in onze eigen gedachten, naast elkaar zittend, af en toe elkaar even aankijken, blijkt ook een zinvolle, boeiende besteding van de tijd te zijn.

houden van

Wat is nu 'houden van'? Je kunt het op zoveel manieren gebruiken.
Als ik zeg: Ik hou van chocola of ik hou van breien..... Bedoel ik eigenlijk: ik vind dat lekker of leuk, maar ik zeg "ik hou van".
Een vriend zei eens dat hij nooit tegen zijn vrouw zegt dat hij van haar houdt. Hij vindt dat 'houden' iets bezitterigs heeft en hij bezit zijn vrouw niet.
Moeilijke uitspraak, vind ik. Ik bezit mijn kind of man ook niet maar hou wel van ze. 
Maar wat is dat dan, dat 'houden van'? Tegenwoordig hoor en zie ik het vaak: 'luvyou' of 'hvj'. Bedoel je dan dat je met heel jouw hart en ziel van iemand houdt? Misschien.....
Voor mij is houden van een onvoorwaardelijk iets. 
Ik hou met heel mijn hart van zoonlief. Dat is een instant onvoorwaardelijk houden van vanaf het moment dat hij geboren is. Hij kan hier altijd op rekenen.
Ik hou met heel mijn hart van dochter A en zoon G. Dit was geen instant houden van maar deze is gegroeid tot een onvoorwaardelijk houden van. Ook zij kunnen hier altijd op rekenen.
Het houden van mijn kinderen is anders dan het houden van manlief. Net als het houden van chocola niet helemaal hetzelfde is als houden van, bijvoorbeeld, vriendin N. Houden van heeft nu eenmaal verschillende ....tja.... verschillende.... niveau's?/gradaties?/heftigheid?   
In ieder geval is het verschillend.

Houden van jouw partner is anders. Ik vind dat het een wederzijds onvoorwaardelijk houden van moet zijn. Eén waarbij ik me veilig voel in mijn relatie. Waarbij ik erop vertrouw dat de ander mij geen pijn doet. 
Degenen die mij kennen, weten dat ik in 'mijn vorig leven' (lees: mijn leven vóór manlief) door deze invulling van houden van al eens flink mijn neus gestoten heb.  Je mag dus van mij verwachten dat ik in mijn relatie met manlief voorzichtiger ben met mijn houden van. Dat ben ik dus niet.
Naïef? Tuurlijk.....
Maar ik kies ervoor onvoorwaardelijk en met heel mijn hart te houden van manlief en vertrouw erop dat hij mij geen pijn doet.  Ik voel me veilig in mijn relatie.  Het is voor mij de enige manier waarop het werkt. Als het niet op mijn manier kan, dan wil ik het niet. 

Oké.....ik hoor jullie denken....wat is er aan de hand?

Niets....helemaal niets! Ik hou van manlief, onvoorwaardelijk en met heel mijn hart. Ik voel me veilig met hem en in mijn relatie met hem. Punt!
Waarom dan dit blog? Misschien wel om mijn gemopper van deze zomer enigszins bij te stellen, want al dat gemopper komt alleen maar voort uit het feit dat ik van hem hou. Dat mag ook wel eens gezegd, vind ik. 
Voor manlief geldt namelijk hetzelfde als voor mij. Hij moet er vanuit kunnen gaan dat zijn houden van mij wederzijds is en hij moet er vanuit kunnen gaan dat ik hem geen pijn doe. Misschien is dat wel naïef.
Nee, pas als ik niet meer mopper, heeft hij iets om over na te denken..........