Je hoort het steeds om je heen: loslaten. Eerst moesten we vooral 'aarden', nu moeten we 'loslaten'. Ik vond dat aarden al een leuke opgave maar het loslaten is iets anders. Ik heb daar een beeld bij; eerst met beide benen stevig op de aarde om haar nu weer los te laten en te zweven.....maar dat wordt niet bedoeld: zweven.
Nee, met los laten bedoelen ze volgens mij het loslaten van oude gedachten zodat je daar niet meer door belemmerd wordt. Moeilijk? Echt, wel! Maar wel zinvol en zeker waar. Het betekent o.a. dat je hoe je naar iemand kijkt en wat iemand met je doet, altijd moet bijstellen. De 'oude ander' loslaten, zodat de 'gegroeide ander' zichtbaar wordt. Iedereen groeit; jij uiteraard maar de ander ook. En daar zit nu juist de moeilijkheid, want je ziet die ander niet groeien. Je merkt alleen van jezelf dat je groeit.
Die ander groeit echter wel degelijk, alleen helaas niet altijd in de richting die je graag zou willen. En wat doe je dan.....yep....loslaten.
Ik vind dat nogal wat; zien dat iemand een richting opslaat die niet goed is voor hem of haar en dan loslaten. Dus doe ik dat maar niet, in ieder geval niet helemaal. Ik ben ervan overtuigd dat je moet loslaten maar er ook voor moet zorgen dat je iemand opvangt als het loslaten niet goed gegaan is. Net als pannenkoeken bakken; je laat het beslag langzaam garen, je gooit de pannenkoek omhoog, vangt het weer op om verder te garen en als de pannenkoek helemaal gaar is, laat je hem op een bordje glijden. Maar hoeveel pannenkoeken moet je bakken voordat het loslaten genoeg is?
En om het dichtbij te houden: hoeveel pannenkoeken ga ik bakken om onze kinderen los te laten?
Ik zou het ook graag willen omdraaien; hoeveel pannenkoeken gaat die ander bakken om mij los te laten? Gaat die ander zien dat ik, net als de ander, gegroeid ben en zijn of haar mening over mij bijstellen? Zal die ander zien dat ik losgelaten wil worden?
En om het dichtbij te houden: hoeveel pannenkoeken gaan onze kinderen bakken voor ze mij loslaten? Hoeveel tijd hebben ze nodig om hun mening over mij bij te stellen omdat ik, net als zij, gegroeid ben? Zullen ze zien dat ik losgelaten wil worden?
Want dat is wat ik wil. Losgelaten worden om me verder te kunnen ontwikkelen, verder te kunnen groeien, voor mezelf en in mijn relatie.
Zo, dan ga ik nu de bank loslaten en pannenkoeken bakken.....
Jullie kunnen je vast nog wel herinneren hoe rustig ik was toen ik deze zomer van vakantie terugkwam. Met daarbij natuurlijk het voornemen om dat gevoel voor altijd vast te houden. Helaas.....dat is niet gelukt. Na een paar weken sloop de onrust weer in mijn hoofd. De stress van alle dag nam al snel veel ruimte in in mijn hoofd. Het maakte dat ik heel veel plannen had, waarvan de meesten in mijn hoofd bleven hangen en mijn handen deden niets. Ik zal even schetsen hoe dat er uitziet....
In mijn hoofd gebeurt dit: denk, denk, ik moet niet vergeten dat ik mijn baas nog wijs op "...", ik moet nog even zoonlief toespreken over zijn huiswerk, ik moet manlief nog even extra knuffelen, we gaan vanavond dansen, ik moet dochter A even vragen naar het bellydance, ik wil mijn sprei nog afmaken, ik wil graag "iets" anders doen, ik wil mijn blog nog schrijven, ik wil nog trainen voor de halve marathon, ik wil...ik moet..., denk, denk.
In werkelijkheid ziet het er zo uit: ik zit op de bank en doe niets.
Drie weken terug, op een rustige zondagmiddag, was ik in een gesprek met manlief. Gewoon over van alles en nog wat, de kinderen, Oostenrijk, onze plannen, verplichtingen, vrienden en familie...gewoon een gesprek. Wat hij nu precies gezegd heeft, kan ik niet meer terughalen, maar ineens hoorde ik 'plop' in mijn hoofd en kwam er heel veel rust.
Sinds die 'plop' heb ik rust in mijn hoofd en komt er veel uit mijn handen, zonder de bijbehorende stress. Uitleggen hoe die rust er precies uitziet, kan ik niet. Op het moment dat ik het moet uitleggen, moet ik een soort verantwoording afleggen over mijn gevoel.....dat gaat dus niet.
Wat ik wel kan doen, heb ik gedaan: ik heb een aantal beslissingen genomen. Eén van die beslissingen stond in mijn vorige blog en heb ik ook al, succesvol, toegepast. Een andere beslissing is dat ik, met het oog op de toekomst, weer ben gaan leren. Met de toekomst bezig zijn, werkt erg motiverend, moet ik zeggen.
De grootste beslissing is dat ik kies voor datgene dat goed is voor mij en waar ik me goed bij voel. Dat klinkt natuurlijk leuk, maar ik weet ook dat sommige beslissingen consequenties kunnen hebben, die ik nu nog niet kan overzien.
Dat is dan maar zo!
