In mijn hoofd gebeurt dit: denk, denk, ik moet niet vergeten dat ik mijn baas nog wijs op "...", ik moet nog even zoonlief toespreken over zijn huiswerk, ik moet manlief nog even extra knuffelen, we gaan vanavond dansen, ik moet dochter A even vragen naar het bellydance, ik wil mijn sprei nog afmaken, ik wil graag "iets" anders doen, ik wil mijn blog nog schrijven, ik wil nog trainen voor de halve marathon, ik wil...ik moet..., denk, denk.
In werkelijkheid ziet het er zo uit: ik zit op de bank en doe niets.
Drie weken terug, op een rustige zondagmiddag, was ik in een gesprek met manlief. Gewoon over van alles en nog wat, de kinderen, Oostenrijk, onze plannen, verplichtingen, vrienden en familie...gewoon een gesprek. Wat hij nu precies gezegd heeft, kan ik niet meer terughalen, maar ineens hoorde ik 'plop' in mijn hoofd en kwam er heel veel rust.
Sinds die 'plop' heb ik rust in mijn hoofd en komt er veel uit mijn handen, zonder de bijbehorende stress. Uitleggen hoe die rust er precies uitziet, kan ik niet. Op het moment dat ik het moet uitleggen, moet ik een soort verantwoording afleggen over mijn gevoel.....dat gaat dus niet.
Wat ik wel kan doen, heb ik gedaan: ik heb een aantal beslissingen genomen. Eén van die beslissingen stond in mijn vorige blog en heb ik ook al, succesvol, toegepast. Een andere beslissing is dat ik, met het oog op de toekomst, weer ben gaan leren. Met de toekomst bezig zijn, werkt erg motiverend, moet ik zeggen.
De grootste beslissing is dat ik kies voor datgene dat goed is voor mij en waar ik me goed bij voel. Dat klinkt natuurlijk leuk, maar ik weet ook dat sommige beslissingen consequenties kunnen hebben, die ik nu nog niet kan overzien.
Dat is dan maar zo!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten