Grenzen

Waarom is het stellen van grenzen zo moeilijk? En je aan die grenzen houden, nog moeilijker? Deze vragen houden mij de laatste tijd erg bezig. Vaak vind ik dat mensen over mijn grens heengaan. Geef ik mijn grens misschien niet duidelijk aan? Ik heb het idee van wel, maar iedereen om mij heen weet ook dat mijn grenzen rekbaar zijn. Daar zit dan ook het probleem, want waarom zijn ze rekbaar?

Tja, ik wil het iedereen naar zijn zin maken, lief en aardig gevonden worden, niet moeilijk doen en ach….het valt allemaal wel mee…..
Maar diep in mijn hart valt het allemaal niet mee. Natuurlijk wil ik dat iedereen me lief en aardig vindt maar kennelijk vind ik mezelf niet lief en aardig genoeg om mijn grenzen te bewaken. Telkens neem ik mezelf voor om mezelf belangrijk genoeg te vinden maar dan vind ik mezelf onaardig, niet flexibel, zeurderig en voel ik me schuldig. Gevolg…..weer een grens overschreden. En ik doe het allemaal zelf!

Maar hoe zit het dan met de grenzen van een ander? De ander weet altijd prima zijn/haar grens te bewaken. Ik vind de ander belangrijk genoeg om rekening te houden met wat hij/zij wil, denkt, doet. Kortom, ik respecteer de grens van de ander. Dus waarom heeft de ander geen respect voor mijn grens?

Het is een cirkel waarin ik als een hamster rondjes loop zonder een uitweg te zien. Soms word ik daar zo wanhopig van dat ik (spreekwoordelijk) om me heen ga slaan, boos en gefrustreerd. Wanneer de boosheid gezakt is, kom ik terug in mijn cirkel en begin weer opnieuw.

Ik heb besloten dat ik dat niet meer wil. Ik wil duidelijk maken dat mijn grenzen gerespecteerd moeten worden. Dan maar een boze ander!
Leuk besluit natuurlijk, maar hoe doe ik dit? Boos blijven? Rigide mijn grens bewaken? Niet meer openstaan voor alternatieven? Geen aardig mens meer zijn? Dat is ook de oplossing niet.
Maar waar zit dan die middenweg, dat sluippaadje dat uit de cirkel kronkelt om van mij een standvastig iemand te maken die ik ook nog eens aardig genoeg vind?