Vervelende eigenschap

Zus M zei laatst dat je tijdens de viering van volle maan ook aandacht moet hebben voor je ‘donkere kant’. Om jezelf te accepteren en om in balans te zijn, is het belangrijk te accepteren dat je die ‘donkere kant’ hebt.

Nu wil ik natuurlijk het liefst heel hard roepen dat ik geen donkere kant heb, maar helaas…..

In mijn donkere kant leven genoeg eigenschappen die ik heel vervelend vind.
Eén daarvan is dat ik mezelf soms zielig vind. En met zielig dan bedoel ik dat ik ontevreden ben over mijn situatie en dat dit natuurlijk komt door wat een ander doet. Mijn eigen aandeel wil ik niet zien. Op zich is het niet erg dat ik zielig ben maar ik wil iedereen graag vertellen dat ik het ben. Ik klaag, steun, zucht. Het is echt een vervelende eigenschap. En als ík dat al vind…….

Ik wil natuurlijk helemaal niet zielig zijn, maar ik wil vooral een ander daar niet mee lastig vallen. Elke keer neem ik mezelf voor om vooral ‘cool’ te blijven, mijn lot te ondergaan (lekker dramatisch) en vooral niet te zeuren. Tevergeefs, helaas, want ik kan het niet laten. Ik maak de hele wereld deelgenoot van mijn zieligheid.

Raar eigenlijk dat ik niet in staat ben om deze eigenschap te veranderen, terwijl ik dat wel graag wil. Diep in mijn hart vind ik dat zielig zijn heerlijk want het zorgt ervoor dat ik niet naar mezelf hoef te kijken, naar mijn eigen aandeel. Doe ik dat wel, dan zal waarschijnlijk blijken dat ik helemaal niet zielig ben, en wat dan ???

Gisteren was er een volle maan. Deze maan stond in het teken van ‘koesteren wat je hebt’.

En ineens wist ik het. Datgene waar ik al een paar weken zielig over doe, nl. dat manlief al een poosje in Oostenrijk is, is eigenlijk iets wat ik moet koesteren. De afgelopen weken heb ik veel tijd gehad voor zoonlief en dochter A. ’s Avonds in de tuin koffie drinken, kletsen, lachen en blijven zitten tot bedtijd. Ik heb me betrokken gevoeld bij hun leven, manlief’s leven en bij mijn eigen leven. Gewoon omdat ik deze keer niet manlief heb om op terug te vallen, achter te verschuilen of mee rekening te houden.

Dit willen koesteren van deze afgelopen weken, maakt dat ik rust gekregen heb en geen behoefte meer heb om te zeuren en te zuchten. In ieder geval niet hierover…..

 

Verwachtingen

Iedereen heeft verwachtingen…..van het leven, van een baan, van familie, van vrienden, van je partner.

Maar wat doet het met je als aan die verwachtingen, groot of klein, niet wordt voldaan?
Ligt dat dan aan jou of aan die ander?

Gevoelsmatig….Ik ben meestal teleurgesteld want de ander reageert niet zoals ik zelf zou doen.

Verstandelijk…..Ik moet de ander niet langs mijn meetlat leggen.
Maar wat doe je met dit gevecht tussen gevoel en verstand?
Mag je de ander laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan of moet je maar geen verwachtingen hebben?

Ik ben van mening dat je de ander gerust kunt laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan, dat je dat moeilijk vindt en dat je van de ander mag vragen rekening te houden met jouw verwachtingen. Er is namelijk niets mis mee om iets van de ander te verwachten waardoor je je gewaardeerd voelt, begrepen voelt, belangrijk voelt. Als je de ander niet vertelt over jouw verwachtingen, kan hij/zij niet weten waaraan voldaan moet worden.

Dit betekent dat de ander zijn of haar verwachtingen van jou ook mag vertellen. Op deze manier hou je de dialoog open en is er ruimte om te veranderen, jouw verwachtingen (en die van de ander) bij te stellen en om begrip te hebben voor elkaar.

Pfff....als er nu maar niet teveel van mij verwacht wordt......

Boze vrouw

Manlief is op reis en dat betekent dat ik zelf weer verantwoordelijk ben voor alles wat er in huis gebeurt en gebeuren moet. En dat is prima! Met dochter A en zoonlief, die hun steentje bijdragen, lukt het goed.

Toch raak ik uit mijn humeur en ga mopperen want….
Waarom vind ik het goed dat manlief nu al op reis is en pas in september terugkomt?
Waarom laat hij niet 24/7 iets van zich horen?
Waarom krijg ik geen aandacht?
Kortom ik doe zielig.

Het slaat nergens op want ik ben zelf degene….
die tegen manlief zeg dat hij niet heen en weer moet rijden tussen thuis en de camping,
die niet als eerste contact zoekt met manlief (want hij is tenslotte degene die weg is),
die even geen aandacht krijgen, best wel lekker vind.

Terwijl ik zo aan het mopperen ben, zegt collega S dat manlief waarschijnlijk even druk bezig is op de camping en dat hij gewoon eventjes niet met zijn gedachten thuis is (omdat hij degene is die van huis is).

Ze heeft natuurlijk gelijk.

Als ik zelf een dag, weekend, weekje weg ben, stap ik ook de deur uit en denk…..lekker even ‘me-time’…..het zal wel goed gaan thuis…..ik ga echt niet de hele tijd contact zoeken….
Sinds deze vriendelijke reprimande van collega S gaat het weer goed met me. Zij heeft manlief behoedt voor een boze vrouw.

Ik denk dat hij haar erg dankbaar is……..