Verwachtingen

Iedereen heeft verwachtingen…..van het leven, van een baan, van familie, van vrienden, van je partner.

Maar wat doet het met je als aan die verwachtingen, groot of klein, niet wordt voldaan?
Ligt dat dan aan jou of aan die ander?

Gevoelsmatig….Ik ben meestal teleurgesteld want de ander reageert niet zoals ik zelf zou doen.

Verstandelijk…..Ik moet de ander niet langs mijn meetlat leggen.
Maar wat doe je met dit gevecht tussen gevoel en verstand?
Mag je de ander laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan of moet je maar geen verwachtingen hebben?

Ik ben van mening dat je de ander gerust kunt laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan, dat je dat moeilijk vindt en dat je van de ander mag vragen rekening te houden met jouw verwachtingen. Er is namelijk niets mis mee om iets van de ander te verwachten waardoor je je gewaardeerd voelt, begrepen voelt, belangrijk voelt. Als je de ander niet vertelt over jouw verwachtingen, kan hij/zij niet weten waaraan voldaan moet worden.

Dit betekent dat de ander zijn of haar verwachtingen van jou ook mag vertellen. Op deze manier hou je de dialoog open en is er ruimte om te veranderen, jouw verwachtingen (en die van de ander) bij te stellen en om begrip te hebben voor elkaar.

Pfff....als er nu maar niet teveel van mij verwacht wordt......