Op facebook kwam deze week een challenge voorbij, waarbij je 100 dagen achtereen een foto moet plaatsen van iets waar je 'happy' van wordt. Ik word vooral happy van eten, breien, manlief en luieren dus daar vul ik wel een paar dagen mee. En juist als ik aan de challenge begin, val ik in een zwart gat.
Zo heel af en toe val ik in zo'n gat. Dan ben ik heel somber, labiel, huilerig en depri en het enige dat ik dan wil is......weg! Meestal sla ik eerst om me heen naar degene die het dichtst bij is, echter deze keer sla ik deze fase over en ben ik direct in het gat gevallen. Ik zag het niet meer zitten. Waarom is dit leuk? (lees: vakantie) Waarom wil ik dit straks? (lees: hier 5 maanden zijn) en wat ga ik dan in vredesnaam doen de hele dag? Het zwarte gat is erg diep dit keer. Alle plannen die ik heb, zijn ineens niet meer haalbaar. Ik faal als echtgenoot, moeder, vriendin, collega. Ik vind het ineens heel belangrijk wat 'een ieder' van me denkt. Is het niet uitsloverig dat ik vanaf de camping ga hardlopen? Kan ik mijn studie wel waarmaken? Ben ik wel wie ik zeg dat ik ben? Vindt manlief mij nog wel leuk, lief, lekker genoeg? Kortom.....heftige gevoelens.
Gelukkig is manlief een en al begrip en wijsheid. Hij laat me mopperen, huilen, vragen stellen en depri zijn. Hij aait over mijn bol, trekt me in zijn armen, geeft me nog een tissue en schenkt nog een wijntje in. Niet allemaal tegelijk gelukkig, maar het helpt wel. Als ik hem vertel dat ik alleen maar weg wil; van hem, van de kinderen, van mijn werk, van mijn leven, zegt hij dat dat geen zin heeft. Je kunt immers niet weggaan van jezelf.
.......stilte......
Oké.......klopt.......dat kan niet......nooit bedacht dat het niet zou werken.....echt niet.....echt stom! Dus als ik niet kan weglopen van mezelf, betekent het dat ik het zelf moet oplossen. En dat is lastig. Het is veel handiger als het aan een ander ligt, als ik een ander de schuld kan geven van mijn drive om weg te willen. Maar dat kan dus niet. Tja...jammer!
Dus dan maar #100dayshappy, want als je elke dag iets vindt waar je blij van wordt, moet je uiteindelijk wel uit dat zwarte gat kunnen komen.
Dat moet lukken in 100 dagen.
woensdag 23 juli 2014
maandag 14 juli 2014
Prinses
Na een hele week vakantie, heb ik eindelijk de rust om terug te kijken naar de twee weken vóór mijn vakantie. Je weet wel....de periode dat manlief al vertrokken was en ik nog niet.
Ik bied iedereen mijn welgemeende excuses aan voor mijn gedrag in die twee weken, want het was weer zover...zuchten, steunen, boos zijn, aandacht vragen, klagen. Het dieptepunt was wel toen een collega opmerkte: "Oh, hij is zeker al weg? Krijgen we nu hetzelfde gezeur als vorig jaar? ". Ehhh.....ja dus.
Wat erg, he? Dat je je zo kan laten gaan...
Het sloeg ook nergens op want alles werkte mee. Manlief liet braaf elke dag iets van zich horen, stuurde zelfs kaartjes met lieve woordjes, dochter A was een rots in de huishoudbranding en zoonlief was....ehhh.... lief. Op het werk was het weliswaar erg druk, maar wel heel erg leuk. Terugkijkend kan ik met volle overtuiging zeggen dat dit duidelijk een geval was van aanstelleritis. Als verdediging wil ik toch wel even opmerken dat ik slecht sliep en heel erg moe was en alleen daardoor al erg weinig kon hebben.
Wat ik niet snap is dat het beeld dat ik van mezelf heb, niet overeenkomt met het beeld dat ik de afgelopen twee weken heb laten zien. Ik heb jaren alleen het huishouden draaiende gehouden, de opvoeding van zoonlief verzorgt, gewerkt en een sociaal leven gehad, zonder de aanwezigheid van een man in mijn leven. Dus wat is er mis gegaan? Tja....manlief....dat is wat mis gegaan is. Ik ben verwend, in de watten gelegd, verzorgd en als een prinses behandeld door manlief. Ik kan natuurlijk vragen of hij daarmee op wilt houden, maar ja...
Tot zover de veertien dagen vóór mijn vakantie. Dus wat gaan we doen met de zes weken ná mijn vakantie als manlief nog steeds weg is?
Mijn voorstel is om allemaal oordopjes in te doen als ik in de buurt ben, meewarrig met het hoofd te schudden als ik weer klaag en hopen dat de zes weken snel voorbij zijn, want eens een prinses, altijd een prinses. Toch?
Ik bied iedereen mijn welgemeende excuses aan voor mijn gedrag in die twee weken, want het was weer zover...zuchten, steunen, boos zijn, aandacht vragen, klagen. Het dieptepunt was wel toen een collega opmerkte: "Oh, hij is zeker al weg? Krijgen we nu hetzelfde gezeur als vorig jaar? ". Ehhh.....ja dus.
Wat erg, he? Dat je je zo kan laten gaan...
Het sloeg ook nergens op want alles werkte mee. Manlief liet braaf elke dag iets van zich horen, stuurde zelfs kaartjes met lieve woordjes, dochter A was een rots in de huishoudbranding en zoonlief was....ehhh.... lief. Op het werk was het weliswaar erg druk, maar wel heel erg leuk. Terugkijkend kan ik met volle overtuiging zeggen dat dit duidelijk een geval was van aanstelleritis. Als verdediging wil ik toch wel even opmerken dat ik slecht sliep en heel erg moe was en alleen daardoor al erg weinig kon hebben.
Wat ik niet snap is dat het beeld dat ik van mezelf heb, niet overeenkomt met het beeld dat ik de afgelopen twee weken heb laten zien. Ik heb jaren alleen het huishouden draaiende gehouden, de opvoeding van zoonlief verzorgt, gewerkt en een sociaal leven gehad, zonder de aanwezigheid van een man in mijn leven. Dus wat is er mis gegaan? Tja....manlief....dat is wat mis gegaan is. Ik ben verwend, in de watten gelegd, verzorgd en als een prinses behandeld door manlief. Ik kan natuurlijk vragen of hij daarmee op wilt houden, maar ja...
Tot zover de veertien dagen vóór mijn vakantie. Dus wat gaan we doen met de zes weken ná mijn vakantie als manlief nog steeds weg is?
Mijn voorstel is om allemaal oordopjes in te doen als ik in de buurt ben, meewarrig met het hoofd te schudden als ik weer klaag en hopen dat de zes weken snel voorbij zijn, want eens een prinses, altijd een prinses. Toch?
Abonneren op:
Reacties (Atom)