Na een hele week vakantie, heb ik eindelijk de rust om terug te kijken naar de twee weken vóór mijn vakantie. Je weet wel....de periode dat manlief al vertrokken was en ik nog niet.
Ik bied iedereen mijn welgemeende excuses aan voor mijn gedrag in die twee weken, want het was weer zover...zuchten, steunen, boos zijn, aandacht vragen, klagen. Het dieptepunt was wel toen een collega opmerkte: "Oh, hij is zeker al weg? Krijgen we nu hetzelfde gezeur als vorig jaar? ". Ehhh.....ja dus.
Wat erg, he? Dat je je zo kan laten gaan...
Het sloeg ook nergens op want alles werkte mee. Manlief liet braaf elke dag iets van zich horen, stuurde zelfs kaartjes met lieve woordjes, dochter A was een rots in de huishoudbranding en zoonlief was....ehhh.... lief. Op het werk was het weliswaar erg druk, maar wel heel erg leuk. Terugkijkend kan ik met volle overtuiging zeggen dat dit duidelijk een geval was van aanstelleritis. Als verdediging wil ik toch wel even opmerken dat ik slecht sliep en heel erg moe was en alleen daardoor al erg weinig kon hebben.
Wat ik niet snap is dat het beeld dat ik van mezelf heb, niet overeenkomt met het beeld dat ik de afgelopen twee weken heb laten zien. Ik heb jaren alleen het huishouden draaiende gehouden, de opvoeding van zoonlief verzorgt, gewerkt en een sociaal leven gehad, zonder de aanwezigheid van een man in mijn leven. Dus wat is er mis gegaan? Tja....manlief....dat is wat mis gegaan is. Ik ben verwend, in de watten gelegd, verzorgd en als een prinses behandeld door manlief. Ik kan natuurlijk vragen of hij daarmee op wilt houden, maar ja...
Tot zover de veertien dagen vóór mijn vakantie. Dus wat gaan we doen met de zes weken ná mijn vakantie als manlief nog steeds weg is?
Mijn voorstel is om allemaal oordopjes in te doen als ik in de buurt ben, meewarrig met het hoofd te schudden als ik weer klaag en hopen dat de zes weken snel voorbij zijn, want eens een prinses, altijd een prinses. Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten