Doen

In mijn vorige bericht vertelde ik over dagdromen en dromen die uit mogen komen. Dat bericht werd ingegeven door zus M en vriendin K die 'het roer om gooien' en mijn aanstaande bezoek aan zus M in Frankrijk. Dat bezoek heeft inmiddels plaatsgevonden en......

Op de weg door Frankrijk hebben manlief en ik voldoende tijd om te brainstormen over onze plannen; wat we moeten doen, wat we moeten laten, wat we concreet willen, wat het betekent voor onze kinderen.....volop enthousiasme!

De aankomst van Zus M en zwager is hartverwarmend en heerlijk. Al snel hebben manlief en ik in de gaten dat die twee wel heel erg op hun plek zitten en het samen prima gaan redden. Niet dat we daaraan twijfelden, maar toch.....
Gedurende de het weekend wordt er met Zus M en zwager ook gepraat over onze plannen en komt bij mij het besef dat wat wij willen toch echt wel anders is dan wat hun hebben gedaan. Niet echt te vergelijken. Hoewel ik wel steeds blijf roepen: 'we gaan het gewoon doen!', slaat de twijfel toch toe. Waarom?

Geen idee! Want op dit moment zijn onze plannen in het stadium dat we wel weten wat we willen maar dat er nog geen gedegen, uitgewerkt plan is. Dat komt er wel want.....'we gaan het gewoon doen!'.

Na door zus M en zwager uitgebreid te zijn geknuffeld en uitgezwaaid, rijden we stil terug naar huis. Ieder van ons verzonken in onze eigen gedachten. Manlief waarschijnlijk (of hopelijk) met zijn gedachten bij het verkeer en ik met mijn gedachten bij alle 'beren op de weg' die ik kan bedenken. Ik word er somber van. Er kleven zoveel 'maars' en 'alssen' aan het plan, dat mijn enthousiasme steeds minder wordt.

Thuis pak ik mijn tas uit. Onderin mijn tas vind ik de stenen die ik vond op het terrein van zus M. Op één van de stenen heeft zij 'courage' geschreven. Ik leg de stenen in een schaal en denk......... 'we gaan het gewoon doen!'.

Dagdromen

Dagdromen….ik hou ervan!
Heerlijk, even een moment alleen, relaxed, het liefst met de zon in mijn gezicht, glaasje rosé in mijn hand en dan mijn gedachten alle kanten op laten gaan. De leuke gedachten, wel te verstaan. Niet de gedachten die beperkend zijn of negatief zijn of die gaan over het boodschappenlijstje of over mijn werk…..

Gewoon dromen over de dingen waar ik blij van word of die ik nog zou willen doen of willen meemaken. Dat mag dan over alles gaan. Dromen over zakken met geld en wat ik daar dan mee zou willen doen. Dromen over een mooie moestuin. Dromen over een rustiger leven. Dromen over een mooie nieuwe jurk. Soms zit daar een dagdroom bij die maar steeds terugkomt. Dat zegt dan wat, althans mij wel. Dat is een droom waar je wat mee moet doen, die je serieus moet onderzoeken. Blijft deze droom een droom of niet? Is dit iets wat geen droom moet blijven maar het in zich heeft om uit te komen? En als het geen droom moet blijven, wat ga ik dan doen om deze te verwezenlijken.

Zus M heeft, samen met haar man, een langgekoesterde droom verwezenlijkt. Vriendin K heeft een droom die nog niet zo heel lang bestaat, maar gaat deze verwezenlijken. Dat zet je toch aan het denken. Welke droom van mij is het waard om uit te komen? Ik dagdroom over het meedoen met een halve marathon waarin ik een heel mooie tijd loop. Is deze droom het waard om te verwezenlijken? Ik denk van wel. Is deze droom ook haalbaar? Manlief en ik hebben een gemeenschappelijke dagdroom. Is deze droom het waard om te verwezenlijken? Ik denk van wel. Is deze droom ook haalbaar?

Beiden dagdromen zijn veranderd in dromen met potentie. Maar net als zus M en vriendin K, zal ik in beweging moeten komen om deze dromen uit te laten komen. Met alleen een roseetje in de hand in de zon, gaat dat niet lukken.
Dus in beweging komen......
Voor de dagdroom over de halve marathon is het letterlijk in beweging komen: zonder training, geen mooie tijd.
Voor de gezamenlijk dagdroom van manlief en mij is het in eerste instantie figuurlijk in beweging komen. Veel praten, alle mogelijkheden bekijken, welke acties nu nemen, welke acties later. Het begin is er.....