In mijn vorige bericht vertelde ik over dagdromen en dromen die uit mogen komen. Dat bericht werd ingegeven door zus M en vriendin K die 'het roer om gooien' en mijn aanstaande bezoek aan zus M in Frankrijk. Dat bezoek heeft inmiddels plaatsgevonden en......
Op de weg door Frankrijk hebben manlief en ik voldoende tijd om te brainstormen over onze plannen; wat we moeten doen, wat we moeten laten, wat we concreet willen, wat het betekent voor onze kinderen.....volop enthousiasme!
De aankomst van Zus M en zwager is hartverwarmend en heerlijk. Al snel hebben manlief en ik in de gaten dat die twee wel heel erg op hun plek zitten en het samen prima gaan redden. Niet dat we daaraan twijfelden, maar toch.....
Gedurende de het weekend wordt er met Zus M en zwager ook gepraat over onze plannen en komt bij mij het besef dat wat wij willen toch echt wel anders is dan wat hun hebben gedaan. Niet echt te vergelijken. Hoewel ik wel steeds blijf roepen: 'we gaan het gewoon doen!', slaat de twijfel toch toe. Waarom?
Geen idee! Want op dit moment zijn onze plannen in het stadium dat we wel weten wat we willen maar dat er nog geen gedegen, uitgewerkt plan is. Dat komt er wel want.....'we gaan het gewoon doen!'.
Na door zus M en zwager uitgebreid te zijn geknuffeld en uitgezwaaid, rijden we stil terug naar huis. Ieder van ons verzonken in onze eigen gedachten. Manlief waarschijnlijk (of hopelijk) met zijn gedachten bij het verkeer en ik met mijn gedachten bij alle 'beren op de weg' die ik kan bedenken. Ik word er somber van. Er kleven zoveel 'maars' en 'alssen' aan het plan, dat mijn enthousiasme steeds minder wordt.
Thuis pak ik mijn tas uit. Onderin mijn tas vind ik de stenen die ik vond op het terrein van zus M. Op één van de stenen heeft zij 'courage' geschreven. Ik leg de stenen in een schaal en denk......... 'we gaan het gewoon doen!'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten