Nogmaals overgang

Vriendin L. vroeg mij of ik eens iets wilde bloggen over de overgang. Daarmee bedoelde ze de overgang die een vrouw meemaakt vanaf haar 45ste tot..... Op het moment dat zij dat vroeg, ging het eigenlijk prima. Op dit moment zijn de opvliegers heftiger en intenser als voorheen. Zo heftig dat ik tijdens een sollicitatiegesprek ineens de draad van mijn verhaal kwijt was en niet meer op het juiste woord kon komen. Ondanks het feit dat mijn vest vaak uit en aan en uit en toch maar weer aan gaat, gaat het eigenlijk wel prima. De perioden van 'boos' zijn al een paar maanden geleden, dus dat is heerlijk.


Eigenlijk weet ik niet of 'boos' het goede woord is. In zo'n periode voel ik me alsof ik iedereen wil slaan of in ieder geval verbaal wil slaan. Dus als mijn collega vrolijk 'goedemorgen' tegen me zegt, dan wil ik haar slaan, terwijl ik heel lieve collega's heb. Daarbij komt dat het helemaal niet mag.....je collega's slaan, dus kost het me veel energie om in ieder geval 'goedemorgen' terug te zeggen en mijn handen op mijn rug te houden. Maar zoals gezegd, die periode is al weer een paar maanden geleden.


Tot van de week.....het sloop ineens weer naar binnen, stiekem, zonder kloppen. Dus word ik weer 'boos' over zaken waar ik normaal gesproken makkelijker over denk en sta ik vanmorgen om vijf uur te discussiëren met zoonlief die net thuis komt. Ik vind dat de natuur dit niet slim heeft aangepakt: een puber met een moeder in de overgang is geen goede combinatie.
Een discussie met een puber is altijd lastig maar nu, in deze periode, kan ik niet loslaten. Daar waar ik normaal de discussie niet aan ga, maar gewoon zeg wat ik van de ander wil (of zoals manlief altijd zegt: Het is hier geen democratie!), laat ik me nu verleiden tot een discussie die uiteindelijk zinloos is. Eenmaal terug in bed weet ik niet eens meer waar het allemaal goed voor was, en val gewoon weer in slaap.


Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in de zon te spijbelen van mijn studies. Manlief is op de motor weg, zoonlief is aan het werk en dochter A en zoon G zijn bij oma in de stad. Ik ben dus alleen en ik merk dat ik langzaam mijn 'boos' zijn weer los laat. Dat ik weer rust in mijn hoofd krijg en ruimte voor fijne gedachten. En dat is maar goed ook, anders pakt het teamuitje volgende week toch heel anders uit......

Eindelijk!

En dan is het eindelijk zo ver.....50 jaar!
Ik had er hoge verwachtingen van: ik zou op een stoeltje in de zon gaan wachten of het werkelijk anders voelt, of er rust zou komen, of inzicht, of wijsheid.
Tja....en dat kwam natuurlijk niet. Dus wat doe je dan? Dan poets je de caravan!


En gepoetst heb ik. Alle kastjes, randjes, richeltjes, gaatjes, hoekjes en zelfs op mijn knietjes onder de tafel en het bed....alles heb ik in en onder handen genomen. Met elke veeg van mijn natte doek stofte ik oude gedachten weg en kwamen er nieuwe gedachten voor in de plaats. Elke keer als ik mijn doek uitspoelde, spoelde ik het verleden weg om met frisse moed aan het heden te beginnen. In de schone spiegel zag ik de toekomst steeds beter. Aan het eind van de dag had ik een schone caravan, een moe lijf en een rustig hoofd.


Dus zo voelt het om 50 jaar te zijn: je hebt een schone caravan, een moe lijf en een rustig hoofd....... Tja, niet echt schokkend, toch? Nou ja, voor sommige vriendinnen is het al schokkend genoeg dat ik weet hoe een poetsdoek eruit ziet, maar verder....
Verder doe ik wat ik altijd doe...ik laat het poetsen aan manlief over en ga weer over tot de orde van de dag. Op naar de 50! (blogjes, inzichten, doelen......)