Eindelijk!

En dan is het eindelijk zo ver.....50 jaar!
Ik had er hoge verwachtingen van: ik zou op een stoeltje in de zon gaan wachten of het werkelijk anders voelt, of er rust zou komen, of inzicht, of wijsheid.
Tja....en dat kwam natuurlijk niet. Dus wat doe je dan? Dan poets je de caravan!


En gepoetst heb ik. Alle kastjes, randjes, richeltjes, gaatjes, hoekjes en zelfs op mijn knietjes onder de tafel en het bed....alles heb ik in en onder handen genomen. Met elke veeg van mijn natte doek stofte ik oude gedachten weg en kwamen er nieuwe gedachten voor in de plaats. Elke keer als ik mijn doek uitspoelde, spoelde ik het verleden weg om met frisse moed aan het heden te beginnen. In de schone spiegel zag ik de toekomst steeds beter. Aan het eind van de dag had ik een schone caravan, een moe lijf en een rustig hoofd.


Dus zo voelt het om 50 jaar te zijn: je hebt een schone caravan, een moe lijf en een rustig hoofd....... Tja, niet echt schokkend, toch? Nou ja, voor sommige vriendinnen is het al schokkend genoeg dat ik weet hoe een poetsdoek eruit ziet, maar verder....
Verder doe ik wat ik altijd doe...ik laat het poetsen aan manlief over en ga weer over tot de orde van de dag. Op naar de 50! (blogjes, inzichten, doelen......)