Ritme

Zoals altijd wanneer manlief een langere periode weggaat, word ik rusteloos. Dat komt omdat dan mijn ritme verandert. Ik moet dan nadenken over de boodschappen (wat, hoeveel, wanneer), het eten koken, de tuin, het huishouden en mijn positie in het gezin. Daar waar ik me het hele jaar kan verschuilen achter manlief, ben ik vanaf volgend weekend overal alleen verantwoordelijk voor.

Dat vind ik overigens niet vervelend, hoor!

Het maakt alleen dat ik de komende week in een soort tussen ritme zit en dat maakt het…..moeilijk? rusteloos? vervelend? Ik kan er namelijk dermate van blokkeren dat ik (bijna) ga wensen dat manlief morgen al vertrekt.


Dit jaar heb ik onverwacht een overgangsritueel.

Als manlief vertrekt, ga ik een weekend naar vriendin N. Behalve dat we veel lol hebben, enorm kunnen kletsen en het hele weekend aan de thee gaan (hihihihi), heeft zij de gave om me een spiegel voor te houden en alles weer in perspectief te brengen.



Terwijl ik dit schrijf, zit ik buiten in het zonnetje. Als ik opkijk, zie ik een enorme partij donkere regenwolken voorbij trekken. Ze komen niet dichterbij maar trekken langs en ik kan heerlijk in de zon blijven zitten. Ik vind het symbolisch: je kunt argwanend naar de regenwolken kijken en daardoor niet naar buiten gaan om van de zon te genieten of toch in de zon gaan zitten en het af te wachten.

Met andere woorden: ik kan blijven hangen in mijn rusteloze bui en gemis aan ritme, maar ik kan ook het ritme laten voor wat het is en genieten van het moment.

En als dit me niet lukt, dan zorgt vriendin N wel dat ik weer ‘normaal’ ga doen.