Rust

Een week of vier geleden had ik bij het uittrekken van mijn t-shirt een zeurderige pijn in  mijn schouder. Met rust ging het echter niet over. Sterker nog, het werd alleen maar erger. De dokter constateerde een ontsteking in mijn schouder en scheef een beetje rust en ontstekingsremmers voor.

En zo ontdek je dat je met een pijnlijke schouder redelijk beperkt ben.

Typen met tien vingers lukt niet meer, maar ook tillen en kracht zetten gaat niet.
Slapen kan alleen op mijn rug waarbij ik eerst tien minuten aan het zoeken ben naar de juiste, minst pijnlijke positie voor mijn linker schouder.
Dansen met manlief gaat niet want mijn linker hand moet op zijn schouder.
Hardlopen gaat ook niet want je hele lichaam, dus ook schouder, beweegt mee.
Breien en haken gaat al helemaal niet.
Drama dus……

Maar eigenlijk is het heel goed voor me. Ik heb de afgelopen weken weer veel boeken gelezen. Dat had ik al een paar jaar niet gedaan en ik vind het weer heerlijk. Het verplichte niets doen werkt ook ontstressend en ik heb zomaar rust om met zoonlief, zijn vriendin en dochter A in de tuin te zitten, te kletsen, te lachen en naar manlief te kijken die heel druk aan het klussen is. De druk om vooral altijd bezig te willen zijn met mijn winkeltje, is er niet. Hoewel ik het breien en haken mis, is de drang om productief te zijn al erg verminderd.

Waar ik behoefte aan heb, is me betrokken te voelen bij de mensen en werkzaamheden in mijn huis. Ik merk dat ik mijn huisgenoten meer vanuit mijn hart benader, waardoor ik geduldiger en liever ben. Ik heb weer oog gekregen voor mijn omgeving en heb gezien dat die prachtig is. Er is rust in mijn hoofd en er is ruimte gekomen om nieuwe plannen te maken. Ik heb zelfs zin om me met het huishouden te bemoeien…..maar dat gaat wel weer over.