Aarden

Susan Smit beschrijft in haar boek “wijze mannen & wijze vrouwen” hoe zij met de bus van Utrecht naar Wijk bij Duurstede reist voor een interview met prinses Irene. Het pad dat zij bewandelt, het huis van de prinses, haar tuin, de dijk, het water…..alles ken ik. Als ik dat lees, loop ik er zelf. Wijk bij Duurstede is een heel fijne stad om te wonen, te leven en kinderen op te laten groeien. Het is een dorp dat eigenlijk een stad is. De enige reden dat ik er niet meer woon, is dat ik mijn hart gevolgd heb.

Na veel wikken en wegen heb ik negen jaar geleden besloten me met zoonlief te verplaatsen naar Middelburg om met manlief samen te kunnen zijn. Ondanks dat ik het heerlijk vond om met manlief samen te kunnen zijn, had ik het verhuizen onderschat. Het duurde voor zoonlief zeker een jaar voordat hij gewend was aan huis, school en vriendjes die alleen maar wilden voetballen. Bij mij duurde het langer om te aarden.

Eigenlijk is dat niet zo gek, want ook in de natuur gaat ‘aarden’ niet zonder slag of stoot. Als je een plantenzaadje in een pot met aarde stopt, zal deze eerst moeten kiemen. Dan komen er worteltjes die hun weg zoeken in de aarde. Naarmate de plant groeit, worden de wortels steviger. Door het geven van aandacht, voeding en liefde zal de plant gaan bloeien. Dat is precies wat er bij mij gebeurd is. In Middelburg heb ik kunnen groeien naar de vrouw die ik nu ben. Ik heb leuk werk, fijne vriendinnen, een heerlijk gezin en een geweldige man. Iedereen voedt mij met aandacht en liefde zodat ik nu, op mijn negenenveertigste, kan bloeien.

Deze vergelijking met de natuur maak ik natuurlijk niet voor niets. Ik heb besloten om meer met de natuur te leven. Maar hoe dat dan in z’n werk gaat, moet ik nog bekijken.

Ik heb in ieder geval afgelopen week peterselie-, tomaat- en steviazaadjes geplant en het boek ‘Heks’ gekocht. Gaat goed komen, toch?