voordoen

Opvoeden is voordoen, zeg ik altijd. Zeker een jong kind doet nu eenmaal alles na wat de ouder doet, het is zijn of haar voorbeeld. Steekt mama haar tong uit, doet het kind dat ook. Trekt papa een gekke bek, dan doet het kind dat ook. En wat doet een kind als opa een krachtterm gebruikt? Juist....
Zowel negatief als positief gedrag, kopieert een kind van zijn voorbeeld(en).
Dus als je niet wilt dat je kind tegen je schreeuwt, schreeuw dan ook niet tegen het kind. Voor je het weet, denkt het kind dat het normaal is dat er zo gesproken wordt. Afleren wordt dan nog een hele klus......
Bij ons thuis kun je het verschil in 'voordoen' heel goed te zien.
Manlief heeft dochter A en zoon G altijd voorgedaan dat opruimen en hun kamer netjes houden belangrijk is. Ik ook heb een poging gedaan om zoonlief hetzelfde bij te brengen. Ik hecht echter niet dezelfde waarde aan een opgeruimd huis als manlief. Het resultaat is een super netjes opgeruimde kamer van dochter A en een kamer van zoonlief waar je nog geen voet in kan zetten zonder ergens op te staan.

Op een bepaalde leeftijd stopt het opvoeden. Immers alle waarden en normen zijn er al ingestampt en je hoopt dat je ze ooit terug ziet in je kind. Het voordoen blijft echter altijd. Ik zal blijven voordoen wat ik belangrijk vind; aandacht geven, lief zijn, streng zijn als het nodig is, dat ontspannen mag, en....dat boos worden ook mag.
Ik hoop dat mijn kinderen nog steeds kijken hoe ik de dingen doe, als ze eenmaal het huis uit zijn. Ik doe dat immers ook. Mijn vader is ziek en als ik zie hoe mijn vader en mijn moeder daarmee omgaan, dan is dat voor mij een voorbeeld.

Uiteraard kies je er soms ook voor om juist een voorbeeld niet te volgen, om het anders te doen. Zo kan het misschien gebeuren dat zoonlief later heel netjes is in het huishouden.........