Al jaren gaan wij met het
gezin in de zomer naar Oostenrijk. Altijd met z’n vijven. Tot een paar jaar
geleden manlief graag z’n motor mee wilde nemen. Manlief ging dus op de motor
en ik met de kinderen met de auto. Ik reed dan ’s nachts want ik wilde er zo
snel mogelijk zijn. Twaalf uur of meer rijden was geen probleem.
Vorig jaar ging zoonlief
en een vriend mee en ook toe ben ik in één keer gereden. Niet ’s nachts maar
overdag......erg verstandig natuurlijk! Het werd een eindeloze rit van 16 uur
maar het was gezellig in de auto en bij aankomst stond er een koud biertje
klaar. De terugweg moest ik alleen rijden. Zoonlief en vriend waren al met de trein naar huis.
Manlief adviseerde mij om in twee dagen naar huis te rijden. Dat deed hij ook
altijd. Ik zou een overnachting maken op een bekend adres en het was vooral
leuk, avontuurlijk......
Ik zat ’s avonds in het
hotel en vond er niets aan. Alleen eten, alleen op die kamer, alleen slapen.
Dit jaar zijn er geen
kinderen mee en ik heb me voorgenomen van de
reis te genieten. Op de dag van vertrek,
word ik wakker zonder wekker, laad de auto in en vertrek. Onderweg luister ik
naar de duitse radio om vast in de stemming te komen. Ik stop om te tanken en
om iets te eten en na een relaxte rit, arriveer ik op het bekende logeeradres.
De eigenaar kent mij als de vrouw van Herr Von Amstel en komt me begroeten. Ik ben van plan op mijn
kamer te blijven maar besluit, heel dapper, om toch in het restaurant te gaan
eten. Ik bestel een ‘putensalat’ voor de niet zo hongerige gast en een ‘viertel
weiss wein’. Mijn salade krijg ik niet op en ik neem mijn restje wijn mee naar
mijn kamer. Ik bereid me voor op het weerzien met manlief....nagels lakken,
kleding uitzoeken. En ik sms met het thuisfront. De volgend ochtend ontbijt
ik in het hotel, reken af en vervolg
mijn reis.
Wanneer ik Oostenrijk in rijd en de eerste haarspeldbochten draai, voel ik me best wel een stoer wijf. Ik doe
het toch maar....een reis van 1250km, alleen....een overnachting, alleen....en
ik geniet, alleen. Ondanks dat ik samen reizen vele malen leuker vind, ben ik
tevreden. Maar waarom kan ik er nu
wel van genieten? Komt dat omdat manlief heeft gezegd dat ik er het beste van
moet maken? Of heb ik me erbij neergelegd dat de komende jaren mijn begin en
mijn einde van de vakantie er zo uitziet?
Eigenlijk weet ik het antwoord niet maar wat ik wel weet is dat ik gewoon niet graag
alleen ben. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet wil. Het liefst rij
ik samen met manlief naar onze vakantiebestemming en ook weer samen terug. Wij
zullen, zoals altijd, samen elk jaar opnieuw hierover een beslissing nemen en
ik weet zeker dat, wat de beslissing ook zal zijn, ik ervan ga genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten