Een goed gesprek....

Voor mijn gevoel ging bij ons 70% van de gesprekken tussen manlief en mij over de kinderen. Ging....want dat gaan we niet meer doen. De gesprekken zijn zo langzamerhand niet echt constructief meer, we weten inmiddels waar we staan in onze opvoeding en, zeg nou zelf, kinderen van 18 en 21 hoef je niet meer op te voeden. Dat hebben we al gedaan, als alles goed verlopen is.

Nadat het besluit gevallen was het niet meer (altijd) over de kinderen te hebben, kon ik niet bedenken waar we het dan over moesten hebben.
Zoals met alles dat ik doe, vind ik dat het vooral productief en zinvol moet zijn. Maar om nou alle avonden een zinvol, diepzinnig gesprek te voeren, gaat zelfs mij te ver. Dus wat nu?

Over geld hoeven we het niet te hebben. We weten wat er binnenkomt en waaraan het wordt besteed.....niet boeiend. Over mijn werk wil ik het hooguit een half uur hebben, zodat het niet een heel grote rol in mijn privé leven gaat spelen. En het huishouden....ook niet echt boeiend. 
Dagbesteding? Ja, dat vind ik belangrijk. Meestal gebeurt dit onder het eten. Dan wil ik van iedereen weten hoe zijn dag geweest is en wat de plannen zijn voor de volgende dag. Met een beetje mazzel duurt dat de gehele maaltijd. Maar dit is een gesprek tussen ons allemaal.

Waar gaan manlief en ik het dan over hebben als de kinderen hun ding doen
's avonds?  Ik kreeg een visioen van twee zwijgende mensen op de bank die elkaar niets meer te vertellen hadden. Beiden met een mobieltje op schoot, contact makend met de buitenwereld via facebook, maar vooral niet samen pratend......

Het is al een tijdje geleden dat we het besluit genomen hebben en we zitten inderdaad samen op de bank met ons mobieltje contact te maken met de buitenwereld via facebook.....en we praten....
Maar de gesprekken verlopen anders als voorheen. Ik zorg ervoor dat de gesprekken positief blijven. Mopperen is zo makkelijk, roddelen en kwaadspreken ook (ik moet bekennen dat ook dat mij niet vreemd is).
En het werkt....de gesprekken zijn beter, leuker, gezelliger. Het grote zwijgen is gelukkig uitgebleven. Het blijkt dat wij elkaar nog genoeg te vertellen hebben en dat we, ondanks dat we al meer dan 10 jaar samen zijn, eigenlijk niet uitgepraat raken.

En soms....soms zwijgen we. Ieder verzonken in onze eigen gedachten, naast elkaar zittend, af en toe elkaar even aankijken, blijkt ook een zinvolle, boeiende besteding van de tijd te zijn.

houden van

Wat is nu 'houden van'? Je kunt het op zoveel manieren gebruiken.
Als ik zeg: Ik hou van chocola of ik hou van breien..... Bedoel ik eigenlijk: ik vind dat lekker of leuk, maar ik zeg "ik hou van".
Een vriend zei eens dat hij nooit tegen zijn vrouw zegt dat hij van haar houdt. Hij vindt dat 'houden' iets bezitterigs heeft en hij bezit zijn vrouw niet.
Moeilijke uitspraak, vind ik. Ik bezit mijn kind of man ook niet maar hou wel van ze. 
Maar wat is dat dan, dat 'houden van'? Tegenwoordig hoor en zie ik het vaak: 'luvyou' of 'hvj'. Bedoel je dan dat je met heel jouw hart en ziel van iemand houdt? Misschien.....
Voor mij is houden van een onvoorwaardelijk iets. 
Ik hou met heel mijn hart van zoonlief. Dat is een instant onvoorwaardelijk houden van vanaf het moment dat hij geboren is. Hij kan hier altijd op rekenen.
Ik hou met heel mijn hart van dochter A en zoon G. Dit was geen instant houden van maar deze is gegroeid tot een onvoorwaardelijk houden van. Ook zij kunnen hier altijd op rekenen.
Het houden van mijn kinderen is anders dan het houden van manlief. Net als het houden van chocola niet helemaal hetzelfde is als houden van, bijvoorbeeld, vriendin N. Houden van heeft nu eenmaal verschillende ....tja.... verschillende.... niveau's?/gradaties?/heftigheid?   
In ieder geval is het verschillend.

Houden van jouw partner is anders. Ik vind dat het een wederzijds onvoorwaardelijk houden van moet zijn. Eén waarbij ik me veilig voel in mijn relatie. Waarbij ik erop vertrouw dat de ander mij geen pijn doet. 
Degenen die mij kennen, weten dat ik in 'mijn vorig leven' (lees: mijn leven vóór manlief) door deze invulling van houden van al eens flink mijn neus gestoten heb.  Je mag dus van mij verwachten dat ik in mijn relatie met manlief voorzichtiger ben met mijn houden van. Dat ben ik dus niet.
Naïef? Tuurlijk.....
Maar ik kies ervoor onvoorwaardelijk en met heel mijn hart te houden van manlief en vertrouw erop dat hij mij geen pijn doet.  Ik voel me veilig in mijn relatie.  Het is voor mij de enige manier waarop het werkt. Als het niet op mijn manier kan, dan wil ik het niet. 

Oké.....ik hoor jullie denken....wat is er aan de hand?

Niets....helemaal niets! Ik hou van manlief, onvoorwaardelijk en met heel mijn hart. Ik voel me veilig met hem en in mijn relatie met hem. Punt!
Waarom dan dit blog? Misschien wel om mijn gemopper van deze zomer enigszins bij te stellen, want al dat gemopper komt alleen maar voort uit het feit dat ik van hem hou. Dat mag ook wel eens gezegd, vind ik. 
Voor manlief geldt namelijk hetzelfde als voor mij. Hij moet er vanuit kunnen gaan dat zijn houden van mij wederzijds is en hij moet er vanuit kunnen gaan dat ik hem geen pijn doe. Misschien is dat wel naïef.
Nee, pas als ik niet meer mopper, heeft hij iets om over na te denken..........

familie

Hoe vaak hoor ik niet zeggen: "ik vind het niet leuk dat dit gebeurt, maar ja....het is mijn moeder/vader/zus/neef/oma...."? Alsof familieleden een vrijbrief hebben om je te kwetsen, negeren, belasten. Een raar fenomeen dus, die familie, want afstand nemen van jouw familie dat doe je niet snel.
Als een vriend of vriendin je kwetst of negeert, is het ook niet makkelijk om de vriendschap te beëindigen, maar met familie schijnt er een soort onzichtbaar lijntje te zijn dat je niet hoort te breken. Alsof je voor altijd verbonden moet zijn. Ik weet dat er mensen zijn die dat ook echt vinden: familie is voor altijd, of dat nu leuk of makkelijk is, of niet.  

Nou moet ik even iets uitleggen over wat ik onder familie versta. Als ik het over mijn familie heb, heb ik het over het gezin waarin ik ben opgegroeid; mijn ouders en zussen. 
Natuurlijk heb ik ook ooms en tantes, neven en nichten. Dit is een ander soort familie, zeg maar een meer ver-van-mijn-bed familie. Niet minder leuk of meer leuk maar ik heb weinig contact met ze. Hoewel.....lang leve facebook, waar ik wat neven en nichten volg, wat overigens erg leuk is. 
En ik heb schoonfamilie. Dat is de familie die ik gratis bij mijn huwelijk heb gekregen. Niet minder leuk of meer leuk ......

Oké...terug naar het begin.... Wat zou ik moeten doen als ik even, of langer, niet blij ben met ze? Moeilijk te beantwoorden? Nee...als je niet lief bent voor mij, dan ben je mijn aandacht en liefde niet waard. Familie of vriend, dat maakt dan niet uit. En dat is het voor mij precies: familie of vriend, het maakt niet uit. Ik weet zeker dat wanneer mijn ouders of zussen niet lief voor mij zijn, wij dat zullen uitpraten. Niet omdat het familie is, maar omdat ik hun liefde en vriendschap de moeite waard vind om voor te vechten, praten, soebatten en compromissen te sluiten of 'door de vingers te zien'. Net zoals ik erop vertrouw dat mijn gezinsleden dat zullen doen wanneer we elkaar eventjes niet lief vinden, nu of in de toekomst. Verder ben ik van mening dat ik niets 'hoef' alleen maar omdat het familie is...alle andere familie bedoel ik dan. Ik geef aandacht aan ze wanneer ik dat leuk of nodig vind, net zoals ik de aandacht krijg wanneer zij dat leuk of nodig vinden. 

Voor mij maakt het dus niet uit of iemand mijn familie is of mijn vriend(in). Ik hou van allemaal....van de een iets meer dan van de ander....maar van JOU het allermeest!

#100dayshappy

Op facebook kwam deze week een challenge voorbij, waarbij je 100 dagen achtereen een foto moet plaatsen van iets waar je 'happy' van wordt. Ik word vooral happy van eten, breien, manlief en luieren dus daar vul ik wel een paar dagen mee. En juist als ik aan de challenge begin, val ik in een zwart gat. 

Zo heel af en toe val ik in zo'n gat. Dan ben ik heel somber, labiel, huilerig en depri en het enige dat ik dan wil is......weg! Meestal sla ik eerst om me heen naar degene die het dichtst bij is, echter deze keer sla ik deze fase over en ben ik direct in het gat gevallen. Ik zag het niet meer zitten. Waarom is dit leuk? (lees: vakantie) Waarom wil ik dit straks? (lees: hier 5 maanden zijn) en wat ga ik dan in vredesnaam doen de hele dag? Het zwarte gat is erg diep dit keer. Alle plannen die ik heb, zijn ineens niet meer haalbaar. Ik faal als echtgenoot, moeder, vriendin, collega. Ik vind het ineens heel belangrijk wat 'een ieder' van me denkt. Is het niet uitsloverig dat ik vanaf de camping ga hardlopen? Kan ik mijn studie wel waarmaken? Ben ik wel wie ik zeg dat ik ben? Vindt manlief mij nog wel leuk, lief, lekker genoeg? Kortom.....heftige gevoelens.

Gelukkig is manlief een en al begrip en wijsheid. Hij laat me mopperen, huilen, vragen stellen en depri zijn. Hij aait over mijn bol, trekt me in zijn armen, geeft me nog een tissue en schenkt nog een wijntje in. Niet allemaal tegelijk gelukkig, maar het helpt wel. Als ik hem vertel dat ik alleen maar weg wil; van hem, van de kinderen, van mijn werk, van mijn leven, zegt hij dat dat geen zin heeft. Je kunt immers niet weggaan van jezelf.

.......stilte......

Oké.......klopt.......dat kan niet......nooit bedacht dat het niet zou werken.....echt niet.....echt stom! Dus als ik niet kan weglopen van mezelf, betekent het dat ik het zelf moet oplossen. En dat is lastig. Het is veel handiger als het aan een ander ligt, als ik een ander de schuld kan geven van mijn drive om weg te willen. Maar dat kan dus niet. Tja...jammer!

Dus dan maar #100dayshappy, want als je elke dag iets vindt waar je blij van wordt, moet je uiteindelijk wel uit dat zwarte gat kunnen komen.
Dat moet lukken in 100 dagen.

Prinses

Na een hele week vakantie, heb ik eindelijk de rust om terug te kijken naar de twee weken vóór mijn vakantie. Je weet wel....de periode dat manlief al vertrokken was en ik nog niet.
Ik bied iedereen mijn welgemeende excuses aan voor mijn gedrag in die twee weken, want het was weer zover...zuchten, steunen, boos zijn, aandacht vragen, klagen. Het dieptepunt was wel toen een collega opmerkte: "Oh, hij is zeker al weg? Krijgen we nu hetzelfde gezeur als vorig jaar? ".  Ehhh.....ja dus.

Wat erg, he? Dat je je zo kan laten gaan...
Het sloeg ook nergens op want alles werkte mee. Manlief liet braaf elke dag iets van zich horen, stuurde zelfs kaartjes met lieve woordjes, dochter A was een rots in de huishoudbranding en zoonlief was....ehhh.... lief. Op het werk was het weliswaar erg druk, maar wel heel erg leuk. Terugkijkend kan ik met volle overtuiging zeggen dat dit duidelijk een geval was van aanstelleritis. Als verdediging wil ik toch wel even opmerken dat ik slecht sliep en heel erg moe was en alleen daardoor al erg weinig kon hebben.

Wat ik niet snap is dat het beeld dat ik van mezelf heb, niet overeenkomt met het beeld dat ik de afgelopen twee weken heb laten zien. Ik heb jaren alleen het huishouden draaiende gehouden, de opvoeding van zoonlief verzorgt, gewerkt en een sociaal leven gehad, zonder de aanwezigheid van een man in mijn leven. Dus wat is er mis gegaan? Tja....manlief....dat is wat mis gegaan is. Ik ben verwend, in de watten gelegd, verzorgd en als een prinses behandeld door manlief. Ik kan natuurlijk vragen of hij daarmee op wilt houden, maar ja...

Tot zover de veertien dagen vóór mijn vakantie. Dus wat gaan we doen met de zes weken ná mijn vakantie als manlief nog steeds weg is?
Mijn voorstel is om allemaal oordopjes in te doen als ik in de buurt ben, meewarrig met het hoofd te schudden als ik weer klaag en hopen dat de zes weken snel voorbij zijn, want eens een prinses, altijd een prinses. Toch?

Zeker zijn

Manlief en ik hebben een droom, hij die van hem en ik die van mij. Omdat wij graag samen zijn en elkaar onze droom gunnen, hebben wij bedacht om beide dromen gelijktijdig te gaan verwezenlijken.
Even in het kort de droom: manlief wil graag samen vijf maanden van het jaar in Oostenrijk doorbrengen, ik wil graag een eigen praktijk.


Dit betekent dat wij allebei een eigen traject lopen om dit te kunnen verwezenlijken. Manlief's traject is zijn eigen pakkie-an, om het zo maar eens te zeggen. Hij zal zelf keuzes moeten maken om zijn deel van de droom te kunnen verwezenlijken.


Mijn traject is ingezet op het moment dat ik mijn studie begon. Na veel twijfelen en 'beren op de weg', heb ik mijn droom nu volledig omarmd. Ik weet zeker dat het lukken gaat, want wat ik het afgelopen jaar geleerd heb is, dat wanneer je iets echt wilt, dat wanneer je geen twijfels hebt, dat wanneer je niet bang bent te veranderen, dat er dan dingen op je pad komen die jouw plan ondersteunen.
Dat blijkt bijvoorbeeld uit de vacature die ineens op mijn pad komt. Een baan op een andere afdeling voor de duur van één jaar. Ik heb mijn een deel van mijn vaste uren ingeruild voor uren die ik over één jaar niet meer terug kan krijgen. Op het moment dat ik klaar ben met mijn studie, ga ik minder uren werken. Mooier kan het niet, toch? Ik weet zeker dat er meer van dit soort meewerkende gebeurtenissen op mijn pad zullen komen.


Kijkend naar de afgelopen maanden kan ik alleen maar constateren dat ik vooral niet teveel vooruit moet willen kijken. Ik heb steeds vaker het idee dat ik niet moet zoeken naar zekerheden en me niet moet vastklampen aan het 'veilige' bekende. Want wat is het ergste dat kan gebeuren? De wereld zal niet vergaan, mijn wereld ook niet. De keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb, zijn niet allemaal weloverwogen geweest. Maar ik heb nog nooit spijt gehad van mijn keuzes. Ik spring gewoon in het diepe in de volle overtuiging dat ik, omringd door liefde en lieve mensen, vanzelf weer boven kom. Dat is tot nu toe altijd zo geweest dus waarom zou het nu anders zijn?

Nogmaals overgang

Vriendin L. vroeg mij of ik eens iets wilde bloggen over de overgang. Daarmee bedoelde ze de overgang die een vrouw meemaakt vanaf haar 45ste tot..... Op het moment dat zij dat vroeg, ging het eigenlijk prima. Op dit moment zijn de opvliegers heftiger en intenser als voorheen. Zo heftig dat ik tijdens een sollicitatiegesprek ineens de draad van mijn verhaal kwijt was en niet meer op het juiste woord kon komen. Ondanks het feit dat mijn vest vaak uit en aan en uit en toch maar weer aan gaat, gaat het eigenlijk wel prima. De perioden van 'boos' zijn al een paar maanden geleden, dus dat is heerlijk.


Eigenlijk weet ik niet of 'boos' het goede woord is. In zo'n periode voel ik me alsof ik iedereen wil slaan of in ieder geval verbaal wil slaan. Dus als mijn collega vrolijk 'goedemorgen' tegen me zegt, dan wil ik haar slaan, terwijl ik heel lieve collega's heb. Daarbij komt dat het helemaal niet mag.....je collega's slaan, dus kost het me veel energie om in ieder geval 'goedemorgen' terug te zeggen en mijn handen op mijn rug te houden. Maar zoals gezegd, die periode is al weer een paar maanden geleden.


Tot van de week.....het sloop ineens weer naar binnen, stiekem, zonder kloppen. Dus word ik weer 'boos' over zaken waar ik normaal gesproken makkelijker over denk en sta ik vanmorgen om vijf uur te discussiëren met zoonlief die net thuis komt. Ik vind dat de natuur dit niet slim heeft aangepakt: een puber met een moeder in de overgang is geen goede combinatie.
Een discussie met een puber is altijd lastig maar nu, in deze periode, kan ik niet loslaten. Daar waar ik normaal de discussie niet aan ga, maar gewoon zeg wat ik van de ander wil (of zoals manlief altijd zegt: Het is hier geen democratie!), laat ik me nu verleiden tot een discussie die uiteindelijk zinloos is. Eenmaal terug in bed weet ik niet eens meer waar het allemaal goed voor was, en val gewoon weer in slaap.


Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in de zon te spijbelen van mijn studies. Manlief is op de motor weg, zoonlief is aan het werk en dochter A en zoon G zijn bij oma in de stad. Ik ben dus alleen en ik merk dat ik langzaam mijn 'boos' zijn weer los laat. Dat ik weer rust in mijn hoofd krijg en ruimte voor fijne gedachten. En dat is maar goed ook, anders pakt het teamuitje volgende week toch heel anders uit......

Eindelijk!

En dan is het eindelijk zo ver.....50 jaar!
Ik had er hoge verwachtingen van: ik zou op een stoeltje in de zon gaan wachten of het werkelijk anders voelt, of er rust zou komen, of inzicht, of wijsheid.
Tja....en dat kwam natuurlijk niet. Dus wat doe je dan? Dan poets je de caravan!


En gepoetst heb ik. Alle kastjes, randjes, richeltjes, gaatjes, hoekjes en zelfs op mijn knietjes onder de tafel en het bed....alles heb ik in en onder handen genomen. Met elke veeg van mijn natte doek stofte ik oude gedachten weg en kwamen er nieuwe gedachten voor in de plaats. Elke keer als ik mijn doek uitspoelde, spoelde ik het verleden weg om met frisse moed aan het heden te beginnen. In de schone spiegel zag ik de toekomst steeds beter. Aan het eind van de dag had ik een schone caravan, een moe lijf en een rustig hoofd.


Dus zo voelt het om 50 jaar te zijn: je hebt een schone caravan, een moe lijf en een rustig hoofd....... Tja, niet echt schokkend, toch? Nou ja, voor sommige vriendinnen is het al schokkend genoeg dat ik weet hoe een poetsdoek eruit ziet, maar verder....
Verder doe ik wat ik altijd doe...ik laat het poetsen aan manlief over en ga weer over tot de orde van de dag. Op naar de 50! (blogjes, inzichten, doelen......)

Overgang

Een blogje over de overgang.....moet kunnen, vind ik.
En nu denken jullie natuurlijk aan de periode in het leven van een vrouw vanaf haar 45ste tot....... het weer over is.....
Een periode vol opvliegers, stemmingswisselingen, labiel zijn, besluiteloos en soms angstig. Van alle genoemde ongemakken heb ik, de ene dag meer dan de andere dag, een beetje last. Maar over deze overgang wil ik het niet hebben.

Over de overgang van een zeker leven naar een onzekere toekomst heb ik al eerder geblogd. In die blog was die onzekere toekomst een eigen keuze. Maar wat nou als je terecht komt in een overgang naar een onzekere toekomst die door de omstandigheden voor je gecreëerd wordt?
Morgen krijgen een aantal van mijn collega's te horen of zij nog verder mogen werken voor de organisatie of dat zij binnen een aantal maanden buiten de organisatie hun carrière moeten voortzetten. Deze overgang is heftig en wordt verschillend beleefd. Veel respect heb ik voor die ene collega die alvast een fles champagne in de koelkast heeft gezet; hetzij om iets te vieren, hetzij om zich te bezatten. Goede instelling, vind ik dat.
Maar hoe heftig ik deze overgang ook vind.....daar wil ik het ook niet over hebben.

Ik zou het kunnen hebben over de overgang van een moeder van een jong kind naar een moeder van een jongvolwassene. Dat is een geleidelijke overgang waarin het kind eerder jongvolwassen is dan dat jij in de gaten hebt. Het brengt nieuwe zorgen en inzichten met zich mee, maar daar blog ik een andere keer wel over.

Dus....over welke overgang ga ik het dan wel hebben?
Over 12 nachtjes slapen ga ik over van 49 naar 50 jaar.
Dan word ik eindelijk wijs, verstandig, volwassen......... WHAHAHA
Ik heb er nu al zin in!

Doen

In mijn vorige bericht vertelde ik over dagdromen en dromen die uit mogen komen. Dat bericht werd ingegeven door zus M en vriendin K die 'het roer om gooien' en mijn aanstaande bezoek aan zus M in Frankrijk. Dat bezoek heeft inmiddels plaatsgevonden en......

Op de weg door Frankrijk hebben manlief en ik voldoende tijd om te brainstormen over onze plannen; wat we moeten doen, wat we moeten laten, wat we concreet willen, wat het betekent voor onze kinderen.....volop enthousiasme!

De aankomst van Zus M en zwager is hartverwarmend en heerlijk. Al snel hebben manlief en ik in de gaten dat die twee wel heel erg op hun plek zitten en het samen prima gaan redden. Niet dat we daaraan twijfelden, maar toch.....
Gedurende de het weekend wordt er met Zus M en zwager ook gepraat over onze plannen en komt bij mij het besef dat wat wij willen toch echt wel anders is dan wat hun hebben gedaan. Niet echt te vergelijken. Hoewel ik wel steeds blijf roepen: 'we gaan het gewoon doen!', slaat de twijfel toch toe. Waarom?

Geen idee! Want op dit moment zijn onze plannen in het stadium dat we wel weten wat we willen maar dat er nog geen gedegen, uitgewerkt plan is. Dat komt er wel want.....'we gaan het gewoon doen!'.

Na door zus M en zwager uitgebreid te zijn geknuffeld en uitgezwaaid, rijden we stil terug naar huis. Ieder van ons verzonken in onze eigen gedachten. Manlief waarschijnlijk (of hopelijk) met zijn gedachten bij het verkeer en ik met mijn gedachten bij alle 'beren op de weg' die ik kan bedenken. Ik word er somber van. Er kleven zoveel 'maars' en 'alssen' aan het plan, dat mijn enthousiasme steeds minder wordt.

Thuis pak ik mijn tas uit. Onderin mijn tas vind ik de stenen die ik vond op het terrein van zus M. Op één van de stenen heeft zij 'courage' geschreven. Ik leg de stenen in een schaal en denk......... 'we gaan het gewoon doen!'.

Dagdromen

Dagdromen….ik hou ervan!
Heerlijk, even een moment alleen, relaxed, het liefst met de zon in mijn gezicht, glaasje rosé in mijn hand en dan mijn gedachten alle kanten op laten gaan. De leuke gedachten, wel te verstaan. Niet de gedachten die beperkend zijn of negatief zijn of die gaan over het boodschappenlijstje of over mijn werk…..

Gewoon dromen over de dingen waar ik blij van word of die ik nog zou willen doen of willen meemaken. Dat mag dan over alles gaan. Dromen over zakken met geld en wat ik daar dan mee zou willen doen. Dromen over een mooie moestuin. Dromen over een rustiger leven. Dromen over een mooie nieuwe jurk. Soms zit daar een dagdroom bij die maar steeds terugkomt. Dat zegt dan wat, althans mij wel. Dat is een droom waar je wat mee moet doen, die je serieus moet onderzoeken. Blijft deze droom een droom of niet? Is dit iets wat geen droom moet blijven maar het in zich heeft om uit te komen? En als het geen droom moet blijven, wat ga ik dan doen om deze te verwezenlijken.

Zus M heeft, samen met haar man, een langgekoesterde droom verwezenlijkt. Vriendin K heeft een droom die nog niet zo heel lang bestaat, maar gaat deze verwezenlijken. Dat zet je toch aan het denken. Welke droom van mij is het waard om uit te komen? Ik dagdroom over het meedoen met een halve marathon waarin ik een heel mooie tijd loop. Is deze droom het waard om te verwezenlijken? Ik denk van wel. Is deze droom ook haalbaar? Manlief en ik hebben een gemeenschappelijke dagdroom. Is deze droom het waard om te verwezenlijken? Ik denk van wel. Is deze droom ook haalbaar?

Beiden dagdromen zijn veranderd in dromen met potentie. Maar net als zus M en vriendin K, zal ik in beweging moeten komen om deze dromen uit te laten komen. Met alleen een roseetje in de hand in de zon, gaat dat niet lukken.
Dus in beweging komen......
Voor de dagdroom over de halve marathon is het letterlijk in beweging komen: zonder training, geen mooie tijd.
Voor de gezamenlijk dagdroom van manlief en mij is het in eerste instantie figuurlijk in beweging komen. Veel praten, alle mogelijkheden bekijken, welke acties nu nemen, welke acties later. Het begin is er.....

Loslaten

Je hoort het steeds om je heen: loslaten. Eerst moesten we vooral 'aarden', nu moeten we 'loslaten'. Ik vond dat aarden al een leuke opgave maar het loslaten is iets anders. Ik heb daar een beeld bij; eerst met beide benen stevig op de aarde om haar nu weer los te laten en te zweven.....maar dat wordt niet bedoeld: zweven.
Nee, met los laten bedoelen ze volgens mij het loslaten van oude gedachten zodat je daar niet meer door belemmerd wordt. Moeilijk?  Echt, wel! Maar wel zinvol en zeker waar. Het betekent o.a. dat je hoe je naar iemand kijkt en wat iemand met je doet, altijd moet bijstellen. De 'oude ander' loslaten, zodat de 'gegroeide ander' zichtbaar wordt. Iedereen groeit; jij uiteraard maar de ander ook. En daar zit nu juist de moeilijkheid, want je ziet die ander niet groeien. Je merkt alleen van jezelf dat je groeit.
Die ander groeit echter wel degelijk, alleen helaas niet altijd in de richting die je graag zou willen. En wat doe je dan.....yep....loslaten.
Ik vind dat nogal wat; zien dat iemand een richting opslaat die niet goed is voor hem of haar en dan loslaten. Dus doe ik dat maar niet, in ieder geval niet helemaal. Ik ben ervan overtuigd dat je moet loslaten maar er ook voor moet zorgen dat je iemand opvangt als het loslaten niet goed gegaan is. Net als pannenkoeken bakken; je laat het beslag langzaam garen, je gooit de pannenkoek omhoog, vangt het weer op om verder te garen en als de pannenkoek helemaal gaar is, laat je hem op een bordje glijden. Maar hoeveel pannenkoeken moet je bakken voordat het loslaten genoeg is?
En om het dichtbij te houden: hoeveel pannenkoeken ga ik bakken om onze kinderen los te laten?

Ik zou het ook graag willen omdraaien; hoeveel pannenkoeken gaat die ander bakken om mij los te laten? Gaat die ander zien dat ik, net als de ander, gegroeid ben en zijn of haar mening over mij bijstellen? Zal die ander zien dat ik losgelaten wil worden?
En om het dichtbij te houden: hoeveel pannenkoeken gaan onze kinderen bakken voor ze mij loslaten? Hoeveel tijd hebben ze nodig om hun mening over mij bij te stellen omdat ik, net als zij, gegroeid ben? Zullen ze zien dat ik losgelaten wil worden?
Want dat is wat ik wil. Losgelaten worden om me verder te kunnen ontwikkelen, verder te kunnen groeien, voor mezelf en in mijn relatie.

Zo, dan ga ik nu de bank loslaten en pannenkoeken bakken.....

 

beslissen

Jullie kunnen je vast nog wel herinneren hoe rustig ik was toen ik deze zomer van vakantie terugkwam. Met daarbij natuurlijk het voornemen om dat gevoel voor altijd vast te houden. Helaas.....dat is niet gelukt. Na een paar weken sloop de onrust weer in mijn hoofd. De stress van alle dag nam al snel veel ruimte in in mijn hoofd. Het maakte dat ik heel veel plannen had, waarvan de meesten in mijn hoofd bleven hangen en mijn handen deden niets. Ik zal even schetsen hoe dat er uitziet....
In mijn hoofd gebeurt dit: denk, denk, ik moet niet vergeten dat ik mijn baas nog wijs op "...", ik moet nog even zoonlief toespreken over zijn huiswerk, ik moet manlief nog even extra knuffelen, we gaan vanavond dansen, ik moet dochter A even vragen naar het bellydance, ik wil mijn sprei nog afmaken, ik wil graag "iets" anders doen, ik wil mijn blog nog schrijven, ik wil nog trainen voor de halve marathon, ik wil...ik moet..., denk, denk.
In werkelijkheid ziet het er zo uit: ik zit op de bank en doe niets.

Drie weken terug, op een rustige zondagmiddag, was ik in een gesprek met manlief. Gewoon over van alles en nog wat, de kinderen, Oostenrijk, onze plannen, verplichtingen, vrienden en familie...gewoon een gesprek. Wat hij nu precies gezegd heeft, kan ik niet meer terughalen, maar ineens hoorde ik 'plop' in mijn hoofd en kwam er heel veel rust.
Sinds die 'plop' heb ik rust in mijn hoofd en komt er veel uit mijn handen, zonder de bijbehorende stress. Uitleggen hoe die rust er precies uitziet, kan ik niet. Op het moment dat ik het moet uitleggen, moet ik een soort verantwoording afleggen over mijn gevoel.....dat gaat dus niet.
Wat ik wel kan doen, heb ik gedaan: ik heb een aantal beslissingen genomen. Eén van die beslissingen stond in mijn vorige blog en heb ik ook al, succesvol, toegepast. Een andere beslissing is dat ik, met het oog op de toekomst, weer ben gaan leren. Met de toekomst bezig zijn, werkt erg motiverend, moet ik zeggen. 

De grootste beslissing is dat ik kies voor datgene dat goed is voor mij en waar ik me goed bij voel. Dat klinkt natuurlijk leuk, maar ik weet ook dat sommige beslissingen consequenties kunnen hebben, die ik nu nog niet kan overzien.
Dat is dan maar zo!

Agenda

Druk, druk, druk….ik hoor dit zo vaak! Eerlijk gezegd, zeg ik het zelf ook genoeg, en dan ook nog gepaard met het standaard ‘ niet dat dat een excuus is, maar…..’ .
We gebruiken het met ons allen natuurlijk wel als excuus voor het telefoontje dat we al drie weken geleden hadden moeten plegen, het maken van een afspraak of heel soms omdat we gewoon geen zin hebben. Eigenlijk is dat laatste oneerlijk maar wat zou je zeggen als ik, na drie weken uitstel, je uiteindelijk bel en gewoon zeg dat ik geen zin had om te bellen? Zou je het je persoonlijk aantrekken of voor kennisgeving aannemen? Het geen zin hebben om te bellen hoeft natuurlijk helemaal niets met jou te maken te hebben, maar gewoon met het feit omdat ik niets te vertellen heb, liever met een breiwerkje op de bank hang of lekker in een boek aan het lezen ben.

Waarom ervaren wij dat we het zo druk hebben? Waarom ervaar ik dat ik het druk heb?
Ik heb daar wel een theorie over : we laten onze agenda bepalen !
Die agenda is, in mijn geval, gevuld met werk, huishouden, hardlopen, afspraak bij de kapper en schoonheidsspecialist, borrelen met vriendinnen, bezoekjes aan mijn ouders, breien, opvoeden, vakantie, afspraken met vrienden, dansles en alles is gepland en wordt vastgelegd. Daardoor ‘zie’ ik steeds die afspraken, zowel op papier als in mijn hoofd. Dit maakt dat ik het gevoel krijg dat ik het druk heb.

Het liefst zou ik een lege agenda willen hebben die ik elke dag invul met de dingen die ik die dag wil doen, gewoon doen waar ik zin in heb. Oké….dat zal mijn baas niet leuk vinden, maar het idee is leuk, toch? Uiteraard blijven er afspraken die van te voren moeten worden vastgelegd. De tandarts, de kapper, dansles....kortom de 'zakelijke' afspraken.
De afspraken met vrienden en familie moeten toch anders kunnen? Met vriendin K werkt het altijd prima. Wanneer één van ons vindt dat het weer tijd wordt om bij te kletsen (lees: borrelen), dan whatsappen we of er tijd is de komende dagen. Meestal lukt het om binnen een week een avond af te spreken, maar soms ook niet.....dat is jammer maar dan komt er wel weer een ander moment. Zo zou ik alle afspraken willen maken met vrienden en familie! Opbellen of appen of het uitkomt en dan gaan.....of niet.....net wat uitkomt. En komt het niet uit dan heb je elkaar toch even gesproken. Goed plan, toch?

Dus...allemaal geen nieuwe afspraken maken in het nieuwe jaar en het op zijn beloop laten. Je zult zien dat je het dan veel minder 'druk' hebt!

voordoen

Opvoeden is voordoen, zeg ik altijd. Zeker een jong kind doet nu eenmaal alles na wat de ouder doet, het is zijn of haar voorbeeld. Steekt mama haar tong uit, doet het kind dat ook. Trekt papa een gekke bek, dan doet het kind dat ook. En wat doet een kind als opa een krachtterm gebruikt? Juist....
Zowel negatief als positief gedrag, kopieert een kind van zijn voorbeeld(en).
Dus als je niet wilt dat je kind tegen je schreeuwt, schreeuw dan ook niet tegen het kind. Voor je het weet, denkt het kind dat het normaal is dat er zo gesproken wordt. Afleren wordt dan nog een hele klus......
Bij ons thuis kun je het verschil in 'voordoen' heel goed te zien.
Manlief heeft dochter A en zoon G altijd voorgedaan dat opruimen en hun kamer netjes houden belangrijk is. Ik ook heb een poging gedaan om zoonlief hetzelfde bij te brengen. Ik hecht echter niet dezelfde waarde aan een opgeruimd huis als manlief. Het resultaat is een super netjes opgeruimde kamer van dochter A en een kamer van zoonlief waar je nog geen voet in kan zetten zonder ergens op te staan.

Op een bepaalde leeftijd stopt het opvoeden. Immers alle waarden en normen zijn er al ingestampt en je hoopt dat je ze ooit terug ziet in je kind. Het voordoen blijft echter altijd. Ik zal blijven voordoen wat ik belangrijk vind; aandacht geven, lief zijn, streng zijn als het nodig is, dat ontspannen mag, en....dat boos worden ook mag.
Ik hoop dat mijn kinderen nog steeds kijken hoe ik de dingen doe, als ze eenmaal het huis uit zijn. Ik doe dat immers ook. Mijn vader is ziek en als ik zie hoe mijn vader en mijn moeder daarmee omgaan, dan is dat voor mij een voorbeeld.

Uiteraard kies je er soms ook voor om juist een voorbeeld niet te volgen, om het anders te doen. Zo kan het misschien gebeuren dat zoonlief later heel netjes is in het huishouden.........

Zekerheid

Van de week stelde ik aan een paar mensen in mijn omgeving de vraag "Kun je al jouw zekerheden loslaten om iets anders te doen met jouw leven?".
De antwoorden waren inspirerend, ontroerend en zeer helpend.

Over welke zekerheden gaat het dan bij mij?
In eerste instantie financiële zekerheid, want als dat wegvalt voorzie ik paniek, onrust en direct een zoektocht naar nieuwe financiële zekerheid. Ik zou dus niet mijn baan opzeggen om op zoek te gaan naar iets nieuws. Maar wat als het me overkomt? Kijk ik dan naar wat ik echt zou willen of ga ik toch voor het bekende met het bekende salaris? Ik besef me nu dat ik drie jaar geleden in een soortgelijke situatie zat en er toen voor heb gekozen om in mijn eigen vak op zoek te gaan naar een baan met de daarbij behorende financiële zekerheid. Zo avontuurlijk ben ik dus kennelijk niet!

Welke zekerheden nog meer?
De zekerheden als een dak boven je hoofd en eten op de plank hangen nauw samen met financiële zekerheid. Maar hoeveel heb je werkelijk nodig? In mijn leven fluctueerde mijn inkomen altijd en elke keer lukte het om mijn leven en uitgaven daaraan aan te passen. Mijn prioriteiten werden steeds bijgesteld met de hoogte van mijn inkomen. Nu nog steeds. We hebben veel plannen waarvoor nu eenmaal geld nodig is. Die plannen staan al jaren op ons lijstje en, omdat het geld er nu wel is, gaan die eindelijk verwezenlijkt worden.

Nog meer zekerheden?
De zekerheid van vriendschap. Vriendinnen en zussen om mee te kunnen lachen en jouw zorgen mee te delen, die altijd eerlijk zeggen wat zij ervan vinden.
De zekerheid van liefde die ik voor mijn kinderen voel ondanks dat ze mij soms kunnen kwetsen. De zekerheid dat mijn ouders van mij houden.
En hoe zit het met de zekerheid van de liefde van manlief? Uit ervaring weet ik dat een relatie over kan gaan, dat houden van kan stoppen. Toch kan ik niet zonder deze zekerheid. Ik kan en wil hieraan niet twijfelen want dan kan ik me niet overgeven aan mijn liefde voor hem en zal ik geen toekomst zien.

Dus om mijn eigen vraag maar eens te beantwoorden: Ik kan mijn zekerheden niet loslaten om iets anders te doen met mijn leven!
Eigenlijk is dat jammer want ik denk dat ik daardoor kansen om me te ontplooien laat liggen. Manlief heeft, in mijn ogen, deze kansen de afgelopen jaren wel gehad. Deze keuze hebben we toen samen gemaakt en ik sta nog steeds achter deze keuze. En toch….en toch…wil ik deze kans ook. In mijn vrije uurtjes ben ik zoekende naar de dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil veel maar doe uiteindelijk niets. Ik voel me onstabiel en kan het op dit moment niet goed overzien. Dit gevoel zorgt ervoor dat ik alle zekerheden wil verbannen en me in iets nieuws wil storten…….

Ik kan echter met zekerheid zeggen dat ik dat niet ga doen…….toch?

Grenzen

Waarom is het stellen van grenzen zo moeilijk? En je aan die grenzen houden, nog moeilijker? Deze vragen houden mij de laatste tijd erg bezig. Vaak vind ik dat mensen over mijn grens heengaan. Geef ik mijn grens misschien niet duidelijk aan? Ik heb het idee van wel, maar iedereen om mij heen weet ook dat mijn grenzen rekbaar zijn. Daar zit dan ook het probleem, want waarom zijn ze rekbaar?

Tja, ik wil het iedereen naar zijn zin maken, lief en aardig gevonden worden, niet moeilijk doen en ach….het valt allemaal wel mee…..
Maar diep in mijn hart valt het allemaal niet mee. Natuurlijk wil ik dat iedereen me lief en aardig vindt maar kennelijk vind ik mezelf niet lief en aardig genoeg om mijn grenzen te bewaken. Telkens neem ik mezelf voor om mezelf belangrijk genoeg te vinden maar dan vind ik mezelf onaardig, niet flexibel, zeurderig en voel ik me schuldig. Gevolg…..weer een grens overschreden. En ik doe het allemaal zelf!

Maar hoe zit het dan met de grenzen van een ander? De ander weet altijd prima zijn/haar grens te bewaken. Ik vind de ander belangrijk genoeg om rekening te houden met wat hij/zij wil, denkt, doet. Kortom, ik respecteer de grens van de ander. Dus waarom heeft de ander geen respect voor mijn grens?

Het is een cirkel waarin ik als een hamster rondjes loop zonder een uitweg te zien. Soms word ik daar zo wanhopig van dat ik (spreekwoordelijk) om me heen ga slaan, boos en gefrustreerd. Wanneer de boosheid gezakt is, kom ik terug in mijn cirkel en begin weer opnieuw.

Ik heb besloten dat ik dat niet meer wil. Ik wil duidelijk maken dat mijn grenzen gerespecteerd moeten worden. Dan maar een boze ander!
Leuk besluit natuurlijk, maar hoe doe ik dit? Boos blijven? Rigide mijn grens bewaken? Niet meer openstaan voor alternatieven? Geen aardig mens meer zijn? Dat is ook de oplossing niet.
Maar waar zit dan die middenweg, dat sluippaadje dat uit de cirkel kronkelt om van mij een standvastig iemand te maken die ik ook nog eens aardig genoeg vind?

 

Inzicht en waarheid

Het is al ruim een week geleden, maar de afgelopen volle maan stond in het teken van inzicht en waarheid. "Deze tijd is bedoeld om bij je eigen geestelijk of innerlijke oogst stil te staan, bij wat je hebt bereikt de afgelopen tijd. Bekijk je behaalde oogst, maar ook je gewenste oogst en stem die op elkaar af", aldus het boek "in het licht van de maan".

Tja, wat heb ik bereikt de afgelopen tijd?
Rust en meer relaxed zijn, denk ik. Maar ik ben dan ook op vakantie geweest. Ik heb ook geleerd om me minder druk te maken. Degenen die mij kennen zullen nu best even glimlachen, maar het lukt me echt!
Tijdens mijn vakantie waren er verschillende gebeurtenissen die best wel heftig genoeg waren om me druk over te maken en daar eindeloos druk over te blijven doen. Uiteraard heb ik me druk gemaakt op het moment dat het nodig was, maar ik kon het ook weer van me afzetten. Dus.....vooruitgang, zou ik zeggen!

Wat is mijn gewenste oogst?
Ik zou deze houding graag behouden. Ik weet ook dat dat niet mee zal vallen want de hectiek van alle dag is iets heel anders dan ver weg op vakantie. Toch lukt het me, nu ik een week thuis ben, nog steeds. In deze week waren er ook gebeurtenissen waar ik me druk om moest maken. Om het beter los te kunnen laten, stel ik me de volgende vragen:
- Is het me waard om me hier druk om te maken?
- Zo ja, hoe druk maak ik me dan?
- Kan ik het anders oplossen?
Verder probeer ik situaties niet al te persoonlijk op te vatten, ik praat erover (uiteraard met verontwaardigde stemverheffing) en laat het vervolgens los. Dat is althans de bedoeling.

Inzicht en waarheid?
Ik blijf natuurlijk gewoon wie ik altijd geweest ben. Uiteraard zal ik nog steeds heftig reageren, te direct zijn, boos worden en me irriteren. Mijn omgeving zal echt niet direct merken dat er een verandering plaats vindt, maar deze nieuwe houding brengt me rust en geeft me houvast.
Ik vind dat ik een goed begin gemaakt heb en heb er alle vertrouwen in dat ik het kan volhouden. Anders ga ik me in de volgende vakantie gewoon weer bezinnen en opladen. Gelukkig is die al over 37 weken......pfff

Tijdsgeest

Sinds ik het boek "wijze mannen & wijze vrouwen" van Susan Smit heb gelezen, is o.a. mijn interesse gewekt voor de natuurreligie. Voor mij houdt dit in dat ik aan het proeven ben van wat de natuurreligie voor mij kan betekenen. Ik vind het idee om met de seizoenen te leven geweldig. Ik houd van de seizoenen, manlief helaas niet. Die wil alleen maar warmte en zon.
Ik kan midden in de zomer verlangen naar de herfst, vallende bladeren, de geur van paddestoelen, kortere dagen en dus steeds langer wordende avonden. Ik krijg daarbij visioenen van een met kaarslicht verlichte veranda, buitenhaard aan en manlief, kinderen en ik nog nagenietend van de laatste zonnestralen. Kerst vind ik sfeervol maar het liefst zonder kerstboom. Wel in een smaakvol, kaarsverlicht huis met dennentakken en een prachtig aangeklede tafel. Zucht.....
Behalve het leven met de seizoenen, leer ik ook over de maan. Elke dag zoek ik waar ze staat en leer de betekenis van elke volle maan.
Ook het jaarwiel met de acht jaarfeesten, die met de seizoenen te maken hebben, heeft mijn niet aflatende belangstelling.

Het lijkt of de natuur voor mij voor het eerst goed zichtbaar is, maar ook hoorbaar en voelbaar. Liggend in de zon zoemt een wespje in mijn oor en in plaats van hem weg te slaan, zeg ik hem gedag....ook dan verdwijnt hij.
De boom bij onze caravan, die waarschijnlijk gekapt gaat worden, heeft mijn volle aandacht. Ik leg mijn handen op zijn bast en hoop dat hij er volgend jaar nog staat. Zijn dennenappels neem ik met me mee naar huis.

Alles wat ik tot nu toe geleerd, gevoeld en geleefd heb, komt in een heel ander daglicht te staan door een artikel dat ik lees in de Libelle. Het artikel gaat over de veranderende tijdsgeest. Het blijkt dat op dit moment iedereen hangt naar 'romantiek', naar 'home made', naar 'handen in de aarde', naar 'leven in het hier en nu' en 'aandacht voor de natuur'......

Ohh.....

Laat ik me dan meeslepen met de trend van dit moment? Wil ik een moestuin omdat iedereen dat wilt? Wil ik stilstaan bij wat me werkelijk belangrijk lijkt omdat dit in de mode is?

Ik besluit dit alles te verwerken en mijn hoofd leeg te maken door een stuk te gaan hardlopen. Op het moment dat ik mijn ritme te pakken heb, breekt de zon door op deze bewolkte dag. Onderweg zie ik veel verschillende vlinders die vrolijk met me mee fladderen. De bergen liggen er schitterend bij. De wind blaast me vooruit en gaat liggen op de terugweg.

Eenmaal terug bij de caravan weet ik zeker dat dit voor mij geen trend, mode of kortdurend vermaak is. Ik ben overtuigd van de kracht en magie van de natuur die mij onderweg zoveel te vertellen had. Dat de tijdsgeest ook verandert, juich ik toe. Als iedereen zich zo ontspannen en verbonden voelt met de aarde als ik.......prima! Daar wordt de wereld een beetje mooier van.

Terwijl ik dit schrijf, vliegt er een vlinder voorbij, alsof ze bevestigen wil dat wat ik schrijf goed is. In de voortent hoor ik een harde klap. Manlief mept een vlieg dood.....toch jammer dat hij nog niet gehoord heeft van de nieuwe tijdsgeest.....

Alleen genieten

Al jaren gaan wij met het gezin in de zomer naar Oostenrijk. Altijd met z’n vijven. Tot een paar jaar geleden manlief graag z’n motor mee wilde nemen. Manlief ging dus op de motor en ik met de kinderen met de auto. Ik reed dan ’s nachts want ik wilde er zo snel mogelijk zijn. Twaalf uur of meer rijden was geen probleem.

Vorig jaar ging zoonlief en een vriend mee en ook toe ben ik in één keer gereden. Niet ’s nachts maar overdag......erg verstandig natuurlijk! Het werd een eindeloze rit van 16 uur maar het was gezellig in de auto en bij aankomst stond er een koud biertje klaar. De terugweg moest ik alleen rijden. Zoonlief en vriend waren al met de trein naar huis. Manlief adviseerde mij om in twee dagen naar huis te rijden. Dat deed hij ook altijd. Ik zou een overnachting maken op een bekend adres en het was vooral leuk, avontuurlijk......

Ik zat ’s avonds in het hotel en vond er niets aan. Alleen eten, alleen op die kamer, alleen slapen.

Dit jaar zijn er geen kinderen mee en ik heb me voorgenomen van de reis te genieten. Op de dag van vertrek, word ik wakker zonder wekker, laad de auto in en vertrek. Onderweg luister ik naar de duitse radio om vast in de stemming te komen. Ik stop om te tanken en om iets te eten en na een relaxte rit, arriveer ik op het bekende logeeradres. De eigenaar kent mij als de vrouw van Herr Von Amstel en komt me begroeten. Ik ben van plan op mijn kamer te blijven maar besluit, heel dapper, om toch in het restaurant te gaan eten. Ik bestel een ‘putensalat’ voor de niet zo hongerige gast en een ‘viertel weiss wein’. Mijn salade krijg ik niet op en ik neem mijn restje wijn mee naar mijn kamer. Ik bereid me voor op het weerzien met manlief....nagels lakken, kleding uitzoeken. En ik sms met het thuisfront. De volgend ochtend ontbijt ik in het hotel, reken af en vervolg mijn reis.

Wanneer ik Oostenrijk in rijd en de eerste haarspeldbochten draai, voel ik me best wel een stoer wijf. Ik doe het toch maar....een reis van 1250km, alleen....een overnachting, alleen....en ik geniet, alleen. Ondanks dat ik samen reizen vele malen leuker vind, ben ik tevreden. Maar waarom kan ik er nu wel van genieten? Komt dat omdat manlief heeft gezegd dat ik er het beste van moet maken? Of heb ik me erbij neergelegd dat de komende jaren mijn begin en mijn einde van de vakantie er zo uitziet?

Eigenlijk weet ik het antwoord niet maar wat ik wel weet is dat ik gewoon niet graag alleen ben. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet wil. Het liefst rij ik samen met manlief naar onze vakantiebestemming en ook weer samen terug. Wij zullen, zoals altijd, samen elk jaar opnieuw hierover een beslissing nemen en ik weet zeker dat, wat de beslissing ook zal zijn, ik ervan ga genieten.