Inzicht en waarheid

Het is al ruim een week geleden, maar de afgelopen volle maan stond in het teken van inzicht en waarheid. "Deze tijd is bedoeld om bij je eigen geestelijk of innerlijke oogst stil te staan, bij wat je hebt bereikt de afgelopen tijd. Bekijk je behaalde oogst, maar ook je gewenste oogst en stem die op elkaar af", aldus het boek "in het licht van de maan".

Tja, wat heb ik bereikt de afgelopen tijd?
Rust en meer relaxed zijn, denk ik. Maar ik ben dan ook op vakantie geweest. Ik heb ook geleerd om me minder druk te maken. Degenen die mij kennen zullen nu best even glimlachen, maar het lukt me echt!
Tijdens mijn vakantie waren er verschillende gebeurtenissen die best wel heftig genoeg waren om me druk over te maken en daar eindeloos druk over te blijven doen. Uiteraard heb ik me druk gemaakt op het moment dat het nodig was, maar ik kon het ook weer van me afzetten. Dus.....vooruitgang, zou ik zeggen!

Wat is mijn gewenste oogst?
Ik zou deze houding graag behouden. Ik weet ook dat dat niet mee zal vallen want de hectiek van alle dag is iets heel anders dan ver weg op vakantie. Toch lukt het me, nu ik een week thuis ben, nog steeds. In deze week waren er ook gebeurtenissen waar ik me druk om moest maken. Om het beter los te kunnen laten, stel ik me de volgende vragen:
- Is het me waard om me hier druk om te maken?
- Zo ja, hoe druk maak ik me dan?
- Kan ik het anders oplossen?
Verder probeer ik situaties niet al te persoonlijk op te vatten, ik praat erover (uiteraard met verontwaardigde stemverheffing) en laat het vervolgens los. Dat is althans de bedoeling.

Inzicht en waarheid?
Ik blijf natuurlijk gewoon wie ik altijd geweest ben. Uiteraard zal ik nog steeds heftig reageren, te direct zijn, boos worden en me irriteren. Mijn omgeving zal echt niet direct merken dat er een verandering plaats vindt, maar deze nieuwe houding brengt me rust en geeft me houvast.
Ik vind dat ik een goed begin gemaakt heb en heb er alle vertrouwen in dat ik het kan volhouden. Anders ga ik me in de volgende vakantie gewoon weer bezinnen en opladen. Gelukkig is die al over 37 weken......pfff

Tijdsgeest

Sinds ik het boek "wijze mannen & wijze vrouwen" van Susan Smit heb gelezen, is o.a. mijn interesse gewekt voor de natuurreligie. Voor mij houdt dit in dat ik aan het proeven ben van wat de natuurreligie voor mij kan betekenen. Ik vind het idee om met de seizoenen te leven geweldig. Ik houd van de seizoenen, manlief helaas niet. Die wil alleen maar warmte en zon.
Ik kan midden in de zomer verlangen naar de herfst, vallende bladeren, de geur van paddestoelen, kortere dagen en dus steeds langer wordende avonden. Ik krijg daarbij visioenen van een met kaarslicht verlichte veranda, buitenhaard aan en manlief, kinderen en ik nog nagenietend van de laatste zonnestralen. Kerst vind ik sfeervol maar het liefst zonder kerstboom. Wel in een smaakvol, kaarsverlicht huis met dennentakken en een prachtig aangeklede tafel. Zucht.....
Behalve het leven met de seizoenen, leer ik ook over de maan. Elke dag zoek ik waar ze staat en leer de betekenis van elke volle maan.
Ook het jaarwiel met de acht jaarfeesten, die met de seizoenen te maken hebben, heeft mijn niet aflatende belangstelling.

Het lijkt of de natuur voor mij voor het eerst goed zichtbaar is, maar ook hoorbaar en voelbaar. Liggend in de zon zoemt een wespje in mijn oor en in plaats van hem weg te slaan, zeg ik hem gedag....ook dan verdwijnt hij.
De boom bij onze caravan, die waarschijnlijk gekapt gaat worden, heeft mijn volle aandacht. Ik leg mijn handen op zijn bast en hoop dat hij er volgend jaar nog staat. Zijn dennenappels neem ik met me mee naar huis.

Alles wat ik tot nu toe geleerd, gevoeld en geleefd heb, komt in een heel ander daglicht te staan door een artikel dat ik lees in de Libelle. Het artikel gaat over de veranderende tijdsgeest. Het blijkt dat op dit moment iedereen hangt naar 'romantiek', naar 'home made', naar 'handen in de aarde', naar 'leven in het hier en nu' en 'aandacht voor de natuur'......

Ohh.....

Laat ik me dan meeslepen met de trend van dit moment? Wil ik een moestuin omdat iedereen dat wilt? Wil ik stilstaan bij wat me werkelijk belangrijk lijkt omdat dit in de mode is?

Ik besluit dit alles te verwerken en mijn hoofd leeg te maken door een stuk te gaan hardlopen. Op het moment dat ik mijn ritme te pakken heb, breekt de zon door op deze bewolkte dag. Onderweg zie ik veel verschillende vlinders die vrolijk met me mee fladderen. De bergen liggen er schitterend bij. De wind blaast me vooruit en gaat liggen op de terugweg.

Eenmaal terug bij de caravan weet ik zeker dat dit voor mij geen trend, mode of kortdurend vermaak is. Ik ben overtuigd van de kracht en magie van de natuur die mij onderweg zoveel te vertellen had. Dat de tijdsgeest ook verandert, juich ik toe. Als iedereen zich zo ontspannen en verbonden voelt met de aarde als ik.......prima! Daar wordt de wereld een beetje mooier van.

Terwijl ik dit schrijf, vliegt er een vlinder voorbij, alsof ze bevestigen wil dat wat ik schrijf goed is. In de voortent hoor ik een harde klap. Manlief mept een vlieg dood.....toch jammer dat hij nog niet gehoord heeft van de nieuwe tijdsgeest.....

Alleen genieten

Al jaren gaan wij met het gezin in de zomer naar Oostenrijk. Altijd met z’n vijven. Tot een paar jaar geleden manlief graag z’n motor mee wilde nemen. Manlief ging dus op de motor en ik met de kinderen met de auto. Ik reed dan ’s nachts want ik wilde er zo snel mogelijk zijn. Twaalf uur of meer rijden was geen probleem.

Vorig jaar ging zoonlief en een vriend mee en ook toe ben ik in één keer gereden. Niet ’s nachts maar overdag......erg verstandig natuurlijk! Het werd een eindeloze rit van 16 uur maar het was gezellig in de auto en bij aankomst stond er een koud biertje klaar. De terugweg moest ik alleen rijden. Zoonlief en vriend waren al met de trein naar huis. Manlief adviseerde mij om in twee dagen naar huis te rijden. Dat deed hij ook altijd. Ik zou een overnachting maken op een bekend adres en het was vooral leuk, avontuurlijk......

Ik zat ’s avonds in het hotel en vond er niets aan. Alleen eten, alleen op die kamer, alleen slapen.

Dit jaar zijn er geen kinderen mee en ik heb me voorgenomen van de reis te genieten. Op de dag van vertrek, word ik wakker zonder wekker, laad de auto in en vertrek. Onderweg luister ik naar de duitse radio om vast in de stemming te komen. Ik stop om te tanken en om iets te eten en na een relaxte rit, arriveer ik op het bekende logeeradres. De eigenaar kent mij als de vrouw van Herr Von Amstel en komt me begroeten. Ik ben van plan op mijn kamer te blijven maar besluit, heel dapper, om toch in het restaurant te gaan eten. Ik bestel een ‘putensalat’ voor de niet zo hongerige gast en een ‘viertel weiss wein’. Mijn salade krijg ik niet op en ik neem mijn restje wijn mee naar mijn kamer. Ik bereid me voor op het weerzien met manlief....nagels lakken, kleding uitzoeken. En ik sms met het thuisfront. De volgend ochtend ontbijt ik in het hotel, reken af en vervolg mijn reis.

Wanneer ik Oostenrijk in rijd en de eerste haarspeldbochten draai, voel ik me best wel een stoer wijf. Ik doe het toch maar....een reis van 1250km, alleen....een overnachting, alleen....en ik geniet, alleen. Ondanks dat ik samen reizen vele malen leuker vind, ben ik tevreden. Maar waarom kan ik er nu wel van genieten? Komt dat omdat manlief heeft gezegd dat ik er het beste van moet maken? Of heb ik me erbij neergelegd dat de komende jaren mijn begin en mijn einde van de vakantie er zo uitziet?

Eigenlijk weet ik het antwoord niet maar wat ik wel weet is dat ik gewoon niet graag alleen ben. Niet omdat ik het niet kan, maar omdat ik het niet wil. Het liefst rij ik samen met manlief naar onze vakantiebestemming en ook weer samen terug. Wij zullen, zoals altijd, samen elk jaar opnieuw hierover een beslissing nemen en ik weet zeker dat, wat de beslissing ook zal zijn, ik ervan ga genieten.

Vervelende eigenschap

Zus M zei laatst dat je tijdens de viering van volle maan ook aandacht moet hebben voor je ‘donkere kant’. Om jezelf te accepteren en om in balans te zijn, is het belangrijk te accepteren dat je die ‘donkere kant’ hebt.

Nu wil ik natuurlijk het liefst heel hard roepen dat ik geen donkere kant heb, maar helaas…..

In mijn donkere kant leven genoeg eigenschappen die ik heel vervelend vind.
Eén daarvan is dat ik mezelf soms zielig vind. En met zielig dan bedoel ik dat ik ontevreden ben over mijn situatie en dat dit natuurlijk komt door wat een ander doet. Mijn eigen aandeel wil ik niet zien. Op zich is het niet erg dat ik zielig ben maar ik wil iedereen graag vertellen dat ik het ben. Ik klaag, steun, zucht. Het is echt een vervelende eigenschap. En als ík dat al vind…….

Ik wil natuurlijk helemaal niet zielig zijn, maar ik wil vooral een ander daar niet mee lastig vallen. Elke keer neem ik mezelf voor om vooral ‘cool’ te blijven, mijn lot te ondergaan (lekker dramatisch) en vooral niet te zeuren. Tevergeefs, helaas, want ik kan het niet laten. Ik maak de hele wereld deelgenoot van mijn zieligheid.

Raar eigenlijk dat ik niet in staat ben om deze eigenschap te veranderen, terwijl ik dat wel graag wil. Diep in mijn hart vind ik dat zielig zijn heerlijk want het zorgt ervoor dat ik niet naar mezelf hoef te kijken, naar mijn eigen aandeel. Doe ik dat wel, dan zal waarschijnlijk blijken dat ik helemaal niet zielig ben, en wat dan ???

Gisteren was er een volle maan. Deze maan stond in het teken van ‘koesteren wat je hebt’.

En ineens wist ik het. Datgene waar ik al een paar weken zielig over doe, nl. dat manlief al een poosje in Oostenrijk is, is eigenlijk iets wat ik moet koesteren. De afgelopen weken heb ik veel tijd gehad voor zoonlief en dochter A. ’s Avonds in de tuin koffie drinken, kletsen, lachen en blijven zitten tot bedtijd. Ik heb me betrokken gevoeld bij hun leven, manlief’s leven en bij mijn eigen leven. Gewoon omdat ik deze keer niet manlief heb om op terug te vallen, achter te verschuilen of mee rekening te houden.

Dit willen koesteren van deze afgelopen weken, maakt dat ik rust gekregen heb en geen behoefte meer heb om te zeuren en te zuchten. In ieder geval niet hierover…..

 

Verwachtingen

Iedereen heeft verwachtingen…..van het leven, van een baan, van familie, van vrienden, van je partner.

Maar wat doet het met je als aan die verwachtingen, groot of klein, niet wordt voldaan?
Ligt dat dan aan jou of aan die ander?

Gevoelsmatig….Ik ben meestal teleurgesteld want de ander reageert niet zoals ik zelf zou doen.

Verstandelijk…..Ik moet de ander niet langs mijn meetlat leggen.
Maar wat doe je met dit gevecht tussen gevoel en verstand?
Mag je de ander laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan of moet je maar geen verwachtingen hebben?

Ik ben van mening dat je de ander gerust kunt laten weten dat er niet aan jouw verwachtingen wordt voldaan, dat je dat moeilijk vindt en dat je van de ander mag vragen rekening te houden met jouw verwachtingen. Er is namelijk niets mis mee om iets van de ander te verwachten waardoor je je gewaardeerd voelt, begrepen voelt, belangrijk voelt. Als je de ander niet vertelt over jouw verwachtingen, kan hij/zij niet weten waaraan voldaan moet worden.

Dit betekent dat de ander zijn of haar verwachtingen van jou ook mag vertellen. Op deze manier hou je de dialoog open en is er ruimte om te veranderen, jouw verwachtingen (en die van de ander) bij te stellen en om begrip te hebben voor elkaar.

Pfff....als er nu maar niet teveel van mij verwacht wordt......

Boze vrouw

Manlief is op reis en dat betekent dat ik zelf weer verantwoordelijk ben voor alles wat er in huis gebeurt en gebeuren moet. En dat is prima! Met dochter A en zoonlief, die hun steentje bijdragen, lukt het goed.

Toch raak ik uit mijn humeur en ga mopperen want….
Waarom vind ik het goed dat manlief nu al op reis is en pas in september terugkomt?
Waarom laat hij niet 24/7 iets van zich horen?
Waarom krijg ik geen aandacht?
Kortom ik doe zielig.

Het slaat nergens op want ik ben zelf degene….
die tegen manlief zeg dat hij niet heen en weer moet rijden tussen thuis en de camping,
die niet als eerste contact zoekt met manlief (want hij is tenslotte degene die weg is),
die even geen aandacht krijgen, best wel lekker vind.

Terwijl ik zo aan het mopperen ben, zegt collega S dat manlief waarschijnlijk even druk bezig is op de camping en dat hij gewoon eventjes niet met zijn gedachten thuis is (omdat hij degene is die van huis is).

Ze heeft natuurlijk gelijk.

Als ik zelf een dag, weekend, weekje weg ben, stap ik ook de deur uit en denk…..lekker even ‘me-time’…..het zal wel goed gaan thuis…..ik ga echt niet de hele tijd contact zoeken….
Sinds deze vriendelijke reprimande van collega S gaat het weer goed met me. Zij heeft manlief behoedt voor een boze vrouw.

Ik denk dat hij haar erg dankbaar is……..

 

Ritme

Zoals altijd wanneer manlief een langere periode weggaat, word ik rusteloos. Dat komt omdat dan mijn ritme verandert. Ik moet dan nadenken over de boodschappen (wat, hoeveel, wanneer), het eten koken, de tuin, het huishouden en mijn positie in het gezin. Daar waar ik me het hele jaar kan verschuilen achter manlief, ben ik vanaf volgend weekend overal alleen verantwoordelijk voor.

Dat vind ik overigens niet vervelend, hoor!

Het maakt alleen dat ik de komende week in een soort tussen ritme zit en dat maakt het…..moeilijk? rusteloos? vervelend? Ik kan er namelijk dermate van blokkeren dat ik (bijna) ga wensen dat manlief morgen al vertrekt.


Dit jaar heb ik onverwacht een overgangsritueel.

Als manlief vertrekt, ga ik een weekend naar vriendin N. Behalve dat we veel lol hebben, enorm kunnen kletsen en het hele weekend aan de thee gaan (hihihihi), heeft zij de gave om me een spiegel voor te houden en alles weer in perspectief te brengen.



Terwijl ik dit schrijf, zit ik buiten in het zonnetje. Als ik opkijk, zie ik een enorme partij donkere regenwolken voorbij trekken. Ze komen niet dichterbij maar trekken langs en ik kan heerlijk in de zon blijven zitten. Ik vind het symbolisch: je kunt argwanend naar de regenwolken kijken en daardoor niet naar buiten gaan om van de zon te genieten of toch in de zon gaan zitten en het af te wachten.

Met andere woorden: ik kan blijven hangen in mijn rusteloze bui en gemis aan ritme, maar ik kan ook het ritme laten voor wat het is en genieten van het moment.

En als dit me niet lukt, dan zorgt vriendin N wel dat ik weer ‘normaal’ ga doen.