Doen

In mijn vorige bericht vertelde ik over dagdromen en dromen die uit mogen komen. Dat bericht werd ingegeven door zus M en vriendin K die 'het roer om gooien' en mijn aanstaande bezoek aan zus M in Frankrijk. Dat bezoek heeft inmiddels plaatsgevonden en......

Op de weg door Frankrijk hebben manlief en ik voldoende tijd om te brainstormen over onze plannen; wat we moeten doen, wat we moeten laten, wat we concreet willen, wat het betekent voor onze kinderen.....volop enthousiasme!

De aankomst van Zus M en zwager is hartverwarmend en heerlijk. Al snel hebben manlief en ik in de gaten dat die twee wel heel erg op hun plek zitten en het samen prima gaan redden. Niet dat we daaraan twijfelden, maar toch.....
Gedurende de het weekend wordt er met Zus M en zwager ook gepraat over onze plannen en komt bij mij het besef dat wat wij willen toch echt wel anders is dan wat hun hebben gedaan. Niet echt te vergelijken. Hoewel ik wel steeds blijf roepen: 'we gaan het gewoon doen!', slaat de twijfel toch toe. Waarom?

Geen idee! Want op dit moment zijn onze plannen in het stadium dat we wel weten wat we willen maar dat er nog geen gedegen, uitgewerkt plan is. Dat komt er wel want.....'we gaan het gewoon doen!'.

Na door zus M en zwager uitgebreid te zijn geknuffeld en uitgezwaaid, rijden we stil terug naar huis. Ieder van ons verzonken in onze eigen gedachten. Manlief waarschijnlijk (of hopelijk) met zijn gedachten bij het verkeer en ik met mijn gedachten bij alle 'beren op de weg' die ik kan bedenken. Ik word er somber van. Er kleven zoveel 'maars' en 'alssen' aan het plan, dat mijn enthousiasme steeds minder wordt.

Thuis pak ik mijn tas uit. Onderin mijn tas vind ik de stenen die ik vond op het terrein van zus M. Op één van de stenen heeft zij 'courage' geschreven. Ik leg de stenen in een schaal en denk......... 'we gaan het gewoon doen!'.

Dagdromen

Dagdromen….ik hou ervan!
Heerlijk, even een moment alleen, relaxed, het liefst met de zon in mijn gezicht, glaasje rosé in mijn hand en dan mijn gedachten alle kanten op laten gaan. De leuke gedachten, wel te verstaan. Niet de gedachten die beperkend zijn of negatief zijn of die gaan over het boodschappenlijstje of over mijn werk…..

Gewoon dromen over de dingen waar ik blij van word of die ik nog zou willen doen of willen meemaken. Dat mag dan over alles gaan. Dromen over zakken met geld en wat ik daar dan mee zou willen doen. Dromen over een mooie moestuin. Dromen over een rustiger leven. Dromen over een mooie nieuwe jurk. Soms zit daar een dagdroom bij die maar steeds terugkomt. Dat zegt dan wat, althans mij wel. Dat is een droom waar je wat mee moet doen, die je serieus moet onderzoeken. Blijft deze droom een droom of niet? Is dit iets wat geen droom moet blijven maar het in zich heeft om uit te komen? En als het geen droom moet blijven, wat ga ik dan doen om deze te verwezenlijken.

Zus M heeft, samen met haar man, een langgekoesterde droom verwezenlijkt. Vriendin K heeft een droom die nog niet zo heel lang bestaat, maar gaat deze verwezenlijken. Dat zet je toch aan het denken. Welke droom van mij is het waard om uit te komen? Ik dagdroom over het meedoen met een halve marathon waarin ik een heel mooie tijd loop. Is deze droom het waard om te verwezenlijken? Ik denk van wel. Is deze droom ook haalbaar? Manlief en ik hebben een gemeenschappelijke dagdroom. Is deze droom het waard om te verwezenlijken? Ik denk van wel. Is deze droom ook haalbaar?

Beiden dagdromen zijn veranderd in dromen met potentie. Maar net als zus M en vriendin K, zal ik in beweging moeten komen om deze dromen uit te laten komen. Met alleen een roseetje in de hand in de zon, gaat dat niet lukken.
Dus in beweging komen......
Voor de dagdroom over de halve marathon is het letterlijk in beweging komen: zonder training, geen mooie tijd.
Voor de gezamenlijk dagdroom van manlief en mij is het in eerste instantie figuurlijk in beweging komen. Veel praten, alle mogelijkheden bekijken, welke acties nu nemen, welke acties later. Het begin is er.....

Loslaten

Je hoort het steeds om je heen: loslaten. Eerst moesten we vooral 'aarden', nu moeten we 'loslaten'. Ik vond dat aarden al een leuke opgave maar het loslaten is iets anders. Ik heb daar een beeld bij; eerst met beide benen stevig op de aarde om haar nu weer los te laten en te zweven.....maar dat wordt niet bedoeld: zweven.
Nee, met los laten bedoelen ze volgens mij het loslaten van oude gedachten zodat je daar niet meer door belemmerd wordt. Moeilijk?  Echt, wel! Maar wel zinvol en zeker waar. Het betekent o.a. dat je hoe je naar iemand kijkt en wat iemand met je doet, altijd moet bijstellen. De 'oude ander' loslaten, zodat de 'gegroeide ander' zichtbaar wordt. Iedereen groeit; jij uiteraard maar de ander ook. En daar zit nu juist de moeilijkheid, want je ziet die ander niet groeien. Je merkt alleen van jezelf dat je groeit.
Die ander groeit echter wel degelijk, alleen helaas niet altijd in de richting die je graag zou willen. En wat doe je dan.....yep....loslaten.
Ik vind dat nogal wat; zien dat iemand een richting opslaat die niet goed is voor hem of haar en dan loslaten. Dus doe ik dat maar niet, in ieder geval niet helemaal. Ik ben ervan overtuigd dat je moet loslaten maar er ook voor moet zorgen dat je iemand opvangt als het loslaten niet goed gegaan is. Net als pannenkoeken bakken; je laat het beslag langzaam garen, je gooit de pannenkoek omhoog, vangt het weer op om verder te garen en als de pannenkoek helemaal gaar is, laat je hem op een bordje glijden. Maar hoeveel pannenkoeken moet je bakken voordat het loslaten genoeg is?
En om het dichtbij te houden: hoeveel pannenkoeken ga ik bakken om onze kinderen los te laten?

Ik zou het ook graag willen omdraaien; hoeveel pannenkoeken gaat die ander bakken om mij los te laten? Gaat die ander zien dat ik, net als de ander, gegroeid ben en zijn of haar mening over mij bijstellen? Zal die ander zien dat ik losgelaten wil worden?
En om het dichtbij te houden: hoeveel pannenkoeken gaan onze kinderen bakken voor ze mij loslaten? Hoeveel tijd hebben ze nodig om hun mening over mij bij te stellen omdat ik, net als zij, gegroeid ben? Zullen ze zien dat ik losgelaten wil worden?
Want dat is wat ik wil. Losgelaten worden om me verder te kunnen ontwikkelen, verder te kunnen groeien, voor mezelf en in mijn relatie.

Zo, dan ga ik nu de bank loslaten en pannenkoeken bakken.....

 

beslissen

Jullie kunnen je vast nog wel herinneren hoe rustig ik was toen ik deze zomer van vakantie terugkwam. Met daarbij natuurlijk het voornemen om dat gevoel voor altijd vast te houden. Helaas.....dat is niet gelukt. Na een paar weken sloop de onrust weer in mijn hoofd. De stress van alle dag nam al snel veel ruimte in in mijn hoofd. Het maakte dat ik heel veel plannen had, waarvan de meesten in mijn hoofd bleven hangen en mijn handen deden niets. Ik zal even schetsen hoe dat er uitziet....
In mijn hoofd gebeurt dit: denk, denk, ik moet niet vergeten dat ik mijn baas nog wijs op "...", ik moet nog even zoonlief toespreken over zijn huiswerk, ik moet manlief nog even extra knuffelen, we gaan vanavond dansen, ik moet dochter A even vragen naar het bellydance, ik wil mijn sprei nog afmaken, ik wil graag "iets" anders doen, ik wil mijn blog nog schrijven, ik wil nog trainen voor de halve marathon, ik wil...ik moet..., denk, denk.
In werkelijkheid ziet het er zo uit: ik zit op de bank en doe niets.

Drie weken terug, op een rustige zondagmiddag, was ik in een gesprek met manlief. Gewoon over van alles en nog wat, de kinderen, Oostenrijk, onze plannen, verplichtingen, vrienden en familie...gewoon een gesprek. Wat hij nu precies gezegd heeft, kan ik niet meer terughalen, maar ineens hoorde ik 'plop' in mijn hoofd en kwam er heel veel rust.
Sinds die 'plop' heb ik rust in mijn hoofd en komt er veel uit mijn handen, zonder de bijbehorende stress. Uitleggen hoe die rust er precies uitziet, kan ik niet. Op het moment dat ik het moet uitleggen, moet ik een soort verantwoording afleggen over mijn gevoel.....dat gaat dus niet.
Wat ik wel kan doen, heb ik gedaan: ik heb een aantal beslissingen genomen. Eén van die beslissingen stond in mijn vorige blog en heb ik ook al, succesvol, toegepast. Een andere beslissing is dat ik, met het oog op de toekomst, weer ben gaan leren. Met de toekomst bezig zijn, werkt erg motiverend, moet ik zeggen. 

De grootste beslissing is dat ik kies voor datgene dat goed is voor mij en waar ik me goed bij voel. Dat klinkt natuurlijk leuk, maar ik weet ook dat sommige beslissingen consequenties kunnen hebben, die ik nu nog niet kan overzien.
Dat is dan maar zo!

Agenda

Druk, druk, druk….ik hoor dit zo vaak! Eerlijk gezegd, zeg ik het zelf ook genoeg, en dan ook nog gepaard met het standaard ‘ niet dat dat een excuus is, maar…..’ .
We gebruiken het met ons allen natuurlijk wel als excuus voor het telefoontje dat we al drie weken geleden hadden moeten plegen, het maken van een afspraak of heel soms omdat we gewoon geen zin hebben. Eigenlijk is dat laatste oneerlijk maar wat zou je zeggen als ik, na drie weken uitstel, je uiteindelijk bel en gewoon zeg dat ik geen zin had om te bellen? Zou je het je persoonlijk aantrekken of voor kennisgeving aannemen? Het geen zin hebben om te bellen hoeft natuurlijk helemaal niets met jou te maken te hebben, maar gewoon met het feit omdat ik niets te vertellen heb, liever met een breiwerkje op de bank hang of lekker in een boek aan het lezen ben.

Waarom ervaren wij dat we het zo druk hebben? Waarom ervaar ik dat ik het druk heb?
Ik heb daar wel een theorie over : we laten onze agenda bepalen !
Die agenda is, in mijn geval, gevuld met werk, huishouden, hardlopen, afspraak bij de kapper en schoonheidsspecialist, borrelen met vriendinnen, bezoekjes aan mijn ouders, breien, opvoeden, vakantie, afspraken met vrienden, dansles en alles is gepland en wordt vastgelegd. Daardoor ‘zie’ ik steeds die afspraken, zowel op papier als in mijn hoofd. Dit maakt dat ik het gevoel krijg dat ik het druk heb.

Het liefst zou ik een lege agenda willen hebben die ik elke dag invul met de dingen die ik die dag wil doen, gewoon doen waar ik zin in heb. Oké….dat zal mijn baas niet leuk vinden, maar het idee is leuk, toch? Uiteraard blijven er afspraken die van te voren moeten worden vastgelegd. De tandarts, de kapper, dansles....kortom de 'zakelijke' afspraken.
De afspraken met vrienden en familie moeten toch anders kunnen? Met vriendin K werkt het altijd prima. Wanneer één van ons vindt dat het weer tijd wordt om bij te kletsen (lees: borrelen), dan whatsappen we of er tijd is de komende dagen. Meestal lukt het om binnen een week een avond af te spreken, maar soms ook niet.....dat is jammer maar dan komt er wel weer een ander moment. Zo zou ik alle afspraken willen maken met vrienden en familie! Opbellen of appen of het uitkomt en dan gaan.....of niet.....net wat uitkomt. En komt het niet uit dan heb je elkaar toch even gesproken. Goed plan, toch?

Dus...allemaal geen nieuwe afspraken maken in het nieuwe jaar en het op zijn beloop laten. Je zult zien dat je het dan veel minder 'druk' hebt!

voordoen

Opvoeden is voordoen, zeg ik altijd. Zeker een jong kind doet nu eenmaal alles na wat de ouder doet, het is zijn of haar voorbeeld. Steekt mama haar tong uit, doet het kind dat ook. Trekt papa een gekke bek, dan doet het kind dat ook. En wat doet een kind als opa een krachtterm gebruikt? Juist....
Zowel negatief als positief gedrag, kopieert een kind van zijn voorbeeld(en).
Dus als je niet wilt dat je kind tegen je schreeuwt, schreeuw dan ook niet tegen het kind. Voor je het weet, denkt het kind dat het normaal is dat er zo gesproken wordt. Afleren wordt dan nog een hele klus......
Bij ons thuis kun je het verschil in 'voordoen' heel goed te zien.
Manlief heeft dochter A en zoon G altijd voorgedaan dat opruimen en hun kamer netjes houden belangrijk is. Ik ook heb een poging gedaan om zoonlief hetzelfde bij te brengen. Ik hecht echter niet dezelfde waarde aan een opgeruimd huis als manlief. Het resultaat is een super netjes opgeruimde kamer van dochter A en een kamer van zoonlief waar je nog geen voet in kan zetten zonder ergens op te staan.

Op een bepaalde leeftijd stopt het opvoeden. Immers alle waarden en normen zijn er al ingestampt en je hoopt dat je ze ooit terug ziet in je kind. Het voordoen blijft echter altijd. Ik zal blijven voordoen wat ik belangrijk vind; aandacht geven, lief zijn, streng zijn als het nodig is, dat ontspannen mag, en....dat boos worden ook mag.
Ik hoop dat mijn kinderen nog steeds kijken hoe ik de dingen doe, als ze eenmaal het huis uit zijn. Ik doe dat immers ook. Mijn vader is ziek en als ik zie hoe mijn vader en mijn moeder daarmee omgaan, dan is dat voor mij een voorbeeld.

Uiteraard kies je er soms ook voor om juist een voorbeeld niet te volgen, om het anders te doen. Zo kan het misschien gebeuren dat zoonlief later heel netjes is in het huishouden.........

Zekerheid

Van de week stelde ik aan een paar mensen in mijn omgeving de vraag "Kun je al jouw zekerheden loslaten om iets anders te doen met jouw leven?".
De antwoorden waren inspirerend, ontroerend en zeer helpend.

Over welke zekerheden gaat het dan bij mij?
In eerste instantie financiële zekerheid, want als dat wegvalt voorzie ik paniek, onrust en direct een zoektocht naar nieuwe financiële zekerheid. Ik zou dus niet mijn baan opzeggen om op zoek te gaan naar iets nieuws. Maar wat als het me overkomt? Kijk ik dan naar wat ik echt zou willen of ga ik toch voor het bekende met het bekende salaris? Ik besef me nu dat ik drie jaar geleden in een soortgelijke situatie zat en er toen voor heb gekozen om in mijn eigen vak op zoek te gaan naar een baan met de daarbij behorende financiële zekerheid. Zo avontuurlijk ben ik dus kennelijk niet!

Welke zekerheden nog meer?
De zekerheden als een dak boven je hoofd en eten op de plank hangen nauw samen met financiële zekerheid. Maar hoeveel heb je werkelijk nodig? In mijn leven fluctueerde mijn inkomen altijd en elke keer lukte het om mijn leven en uitgaven daaraan aan te passen. Mijn prioriteiten werden steeds bijgesteld met de hoogte van mijn inkomen. Nu nog steeds. We hebben veel plannen waarvoor nu eenmaal geld nodig is. Die plannen staan al jaren op ons lijstje en, omdat het geld er nu wel is, gaan die eindelijk verwezenlijkt worden.

Nog meer zekerheden?
De zekerheid van vriendschap. Vriendinnen en zussen om mee te kunnen lachen en jouw zorgen mee te delen, die altijd eerlijk zeggen wat zij ervan vinden.
De zekerheid van liefde die ik voor mijn kinderen voel ondanks dat ze mij soms kunnen kwetsen. De zekerheid dat mijn ouders van mij houden.
En hoe zit het met de zekerheid van de liefde van manlief? Uit ervaring weet ik dat een relatie over kan gaan, dat houden van kan stoppen. Toch kan ik niet zonder deze zekerheid. Ik kan en wil hieraan niet twijfelen want dan kan ik me niet overgeven aan mijn liefde voor hem en zal ik geen toekomst zien.

Dus om mijn eigen vraag maar eens te beantwoorden: Ik kan mijn zekerheden niet loslaten om iets anders te doen met mijn leven!
Eigenlijk is dat jammer want ik denk dat ik daardoor kansen om me te ontplooien laat liggen. Manlief heeft, in mijn ogen, deze kansen de afgelopen jaren wel gehad. Deze keuze hebben we toen samen gemaakt en ik sta nog steeds achter deze keuze. En toch….en toch…wil ik deze kans ook. In mijn vrije uurtjes ben ik zoekende naar de dingen die ik leuk vind om te doen. Ik wil veel maar doe uiteindelijk niets. Ik voel me onstabiel en kan het op dit moment niet goed overzien. Dit gevoel zorgt ervoor dat ik alle zekerheden wil verbannen en me in iets nieuws wil storten…….

Ik kan echter met zekerheid zeggen dat ik dat niet ga doen…….toch?